Superbowl: Сіэтл выйграў у адну калітку

Фінальныя гульні бываюць і такімі. На расійскіх гасцявых неафіты спрачаюцца ці гэта фінал такім атрымаўся, ці то ўвесь амерфутбол такое лайно. Але па факту тачдаўн Сіэтла ў першыя секунды другой паловы зняў пытанні па тым, хто выйграе суперчашку. І даглядзець ужо было справай прынцыпу, ніякай спартыўнай, статыстычнай неабходнасці ў гэтым не было.

Прынамсі, для тых, хто заўзяў за Дэнвер. Прынамсі, для мяне.

Чаканні ад ігры Бронкос былі вельмі высокімі, настолькі пераканаўча выглядала каманда падчас сезону, настолько яна даказала двумя гульнямі плэй офф, што ў пост-сезоне не выглядае значна горш. Занадта высокімі для такой беспантовай ігры, якую Дэнвер паказаў у першай палове.

Фактар Мэнінга, які ігру праваліў, тут, напэўна, найбольш моцны. Так у Сіэтла лепшая абарона ў лізе, але геній Мэнінга быў настолькі ўражлівы, што ён адзін уласна мусіў нешта супрацьпаставіць гэтай абароне. І не змог нічога. Ціск абаронцаў на, пэўна, самага лепшага квотэрбека апошніх часоў быў настолькі высокі, што ён не змог з ім справіцца. Пасы ляцелі вышэй, далей, былі нават абрэзкі…

А апроч Мэнінга пераканаўчых аргументаў у Дэнвера проста не аказалася. Цудоўны тачдаўн з сапраўды геніальнага паса квотэрбека толькі падкрэсліў, што іх трэба было штук пяць, каб у Бронкос з’явіліся шанцы. Настолькі бездапаможнымі былі абаронцы Бронкос супраць кінжальных прабегаў Сіхоксаў… Мне гэта нагадала сокерную зборную Італіі ў праіграных імі фіналах 94, 2000 і 2012.

Але было б подла не заўважыць, як крута і па-чэмпіёнскі сыгралі супернікі. Цудоўная ігра квотэрбэка Расэла Ўілсана (гэта ён на фотцы), які паказаў менавіта тое, чаго чакалі ад Мэнінга. Сярод абаронцаў неяк вылучаўся Кэм Чэнселор, прынамсі, яго актыўнасць на пачатку гульні дапамагла пагасіць самую актыўную атаку лігі. Запомніўся тачдаўн Дуга Болдуіна, які атрымаўшы мяч на лініі тачдаўна, вільнуў корпусам і нырнуў у ачковую зону.

Тэлевізіёншчыкі пачалі падсоўваць цікавыя статыстычныя дадзеныя, бо ігра мела стаць адной з адной з найбольш рэзультатыўнай у гісторыі фіналаў. А каманда Сіэтла стала адной з самых маладых пераможцаў...

Сіэтл падтрымаў чэмпіёнскую славу спартыўнага горада. Я асабіста помню гэты горад па 90-х, калі была баскетбольная каманда “Суперсонікс”. Цяпер там кажуць вельмі папулярная сокерная каманда Саўндерс, на якую ходзіць у Амерыцы пад 40 тыс. Гледачоў.

Слава героям! Я думаю, што ім праспяваюць панегірыкі тыя, хто ў амерфутболе штосьці разумее.