Виктория Дацун: «Испытываю чувство гордости за нашу страну и за людей, причастных к этому историческому событию для белорусского баскетбола»
Главный тренер сборной Беларуси (U-17) Виктория Дацун подвела итог выступлению своей команды на юниорском чемпионате мера, который прошел в Минске.
«Приятно завершать выступление на турнире на победной ноте. Однако сейчас мне бы хотелось сказать о другом. В первую очередь, хочу поблагодарить болельщиков за колоссальную поддержку, которую они оказывали нам на протяжении этих дней. Возможно, мы не оправдали их ожиданий, но девчонки бились, старались в каждом матче и очень переживали из-за поражений. Также большое спасибо федерации баскетбола, сумевшей организовать соревнования такого масштаба на столь высоком уровне.
Не могу выразить словами, насколько приятно слышать отзывы участников о турнире в Минске. Я испытываю чувство гордости за нашу страну и за тех людей, которые причастны к этому историческому событию для белорусского баскетбола», – сказала Дацун.
Напомним, сборная Беларуси одержала на турнире 2 победы и заняла предпоследнее 15-е место.
Комментарии
Ну да. Событие во веки веков историческое для нашего баскетбола, который дышит на ладан) итог турнира для команды об этом ярко говорит
5
Провели и забыли, 99% населения и знать не знало об этом турнире
4
На іншых сайтах трэнера абвінавацілі і зняславілі. Давайце спакойна ацэнім у чым вінна Дацун Вікторыя Ўладзіміраўна, трэнер зборнай Беларусі па баскетболу 2001-2002 г.н. 1. Ці набрала яна ў зборную самых годных? Адказ: мабыць, так. Склад каманды не быў пастаянны. Па выніках турніра Халіпскага адбыліся змены. Прызнаю асабістую віну, калі лічыў знаходжанне ў камандзе Чыжэўскай Аляксандры (нават у стартавым складзе) з правальнай гульнёй праявай блату. Аднак № 10 у апошняй гульні даказаў свой патэнцыял, і права быць у камандзе 2.Ці належным чынам адбывалася падрыхтоўка? Ці былі якасныя спарынгі, ці ў добрай фізічнай форме падыйшлі дзяўчаты да турніра года (а для кагосьці і жыцця) Адказ: у асноўным усё, калі глядзець на вынік, было зроблена правільна. Была насычаная праграма спарынгаў, у выніку якой адабралі людзей (пра сувязі і камбінацыі такога сказаць не магу). Каманда была ў неблагой фізічнай форме, выйграўшы ў канцоўках Калумбію (так, з дапамогай суддзяў) і Анголу (на апошні матч турніру порах у парахаўніцах яшчэ быў). Аднак з Аргентынай каманда ў канцоўцы ледзь стаяла на нагах. 3. Ці правільныя рашэнні па ходу матчаў прынімаў трэнерскі штаб? Адказ: на маю думку, 50/50. Калі на пачатку турніра лічу памылковым стартавы склад, перабольшванне ролі Васілевіч, малы час для другіх нумароў, напрыканцы турніра становішча выправілася ў лепшы бок. Выкрышталізавалася і група дзяўчат, здольных браць на сябе адказнасць, і свядомасць трэнерскага штабу як і каго калі прымяняць. Тайм-аўты браліся своечасова (хай Буяльскі павучыцца), істэрыі на лаве я асабіста не бачыў (разумею, па маніторы шмат не ўбачыш), мікраклімат мне падаўся здаровым (дзяўчаты адна адной выціралі пот). 4. Ці ёсць віна ў трэнерскага штабу, што дзяўчаты не здольны трапіць у кальцо? Робяць непатрэбныя тупыя фалы? Што Бабак пад шчытом суперніка, замест каб пакласці мяч у кош, альбо баязліва і ганебна адкінуць яго партнерам, пачынае біць ім у падлогу ў акружэнні трох суперніц? Што амаль усе праходы Венскай сканчываліся перадачай мяча ў рукі суперніц? Адказ: вось тут нясуць адказнасць асабістыя спецыялісты з клубаў і спортшкол, што не навучылі элементарным правілам і ўменням, не паставілі правільную тэхніку кідка (у мінулым годзе ў гэтай зборнай толькі Венская мела яе, Васілевіч відавочна самавучка). Таксама кідаецца ў вочы некваліфіцыраванасць судзейскага беларускага корпусу, які яўна дазваляе гуляць “у цела”, не вучачы нашых спарцменак правільна гуляць у абароне. Сінельшчыкава Анастасія наогул не разумела, што ад яе арбітры на чэмпіянаце патрабуюць у праваленай ёй гульні з Аргентынай. Лічу – дадзенае паражэнне на сумленні беларускай сістэмы арбітражу дзіцячых спаборніцтв. Таксама нізкі ўзровень супраціўлення (гэта мінус нашым беларускім турнірам) прывучыў тую ж Венскую бяздумна, проста (у тым ліку ў значэнні слова накірунку “прама”) лезць на кальцо. Украдзіце, выдайце замуж за беларускага хлопца любую з анголачак, якія на шагах і зменах напрамку абыходзілі нашых. Ці хай хоць па відыё беларускі вучацца, як трэба рабіць праход Вынік – трэнерам зборнай можна толькі паспачуваць, які нізкі ўзровень падрыхтоўкі на Беларусі баскетбалістак. 5. Правал у гульні з Японіяй, адсутнасць нагласці і ўпэўненасці, калі стоячы пад кальцом нашы дзяўчаты баязліва аддавалі пас назад (часцей - суперніку) – вось у гэтым я лічу можна абвінаваціць Дацун і яе штаб. Каманда ментальна была не падрыхтавана да турніру. І штаб таксама. Таксама памылковым лічу давяраць Васілевіч Юліі і Семілетнікавай Дар’і ўводзіць мяч у адказныя моманты – мінус гэтых класных для беларускага баскетболу дзяўчат – страты. Дзве канцоўкі Юля загубіла. З Аргентынай авантурны пас у партнершу, за 3 секунды да канца знаходзячайся спіной да кальца і пад прэсінгам каштаваў нам загубленага шансу прэтэндаваць на 13 пазіцыю. Тут ёсць віна і трэнераў, не збярогшых на гэтыя вырашальныя імгненні тайм-аута, і каманды, калі ніхто нармальна не адкрыўся. 6. Гляньце, як адваявалі сабе месца на перадавых ролях у камандзе Ісаенка Аксана і Бабак Анастасія! У астатніх дзяўчат таксам з’явіўся вопыт і упэўненасць, што яны здольны на роўных змагацца з усімі, акрамя ЗША (ну і згвалціўшых нас японак). Гэта плюс. Прызнайцеся, як правальна жыве дзіцячы баскетбол на Беларусі. Збярыце адэкватны круглы стол, распрацуйце праграму. Не па распілу бабла, а як танна, але якасна арганізаваць турніры, каб не 5 школ з Гродненскай вобласці і 1-2 з Магілёўскай і Віцескай у іх удзельнічала. Галоўны вынік дадзенага турніру будзе ва ўваге к дадзенаму спорту. І нармальным спонсары з неабыякавым штабам, як сёння адбываецца ў гандболе. І дарэчы, у Беларусі адбылося хоць і маленькае, але сусветнае свята баскетболу. І людзі, якія плююць у яго, проста звыклі жыць, гледзячы толькі ў бруд пад нагамі. І не падымаючы твар да зорак, нават калі яны былі так блізка.
3