У дацкім каралеўстве

ЯК ТРАПЛЯЛІ Ў ТОП-16? Шлях дацкага клуба ў другую стадыю Еўрачэленджа не абыйшоўся без перашкод. Па сутнасці, квіток у топ-16 скандынавы атрымалі ў перадапошнім туры, абыграўшы фінскую «Катаю». Пры гэтым падапечныя Вілі Туомінена стварылі сабе праблемы на роўным месцы. Ведучы з камфортнай перавагай вялікую частку паядынку, наш бліжэйшы супернік у заключнай чвэрці рэзка адпусціў лейцы — і тым самым дазволіў суседзям-паўночнікам не толькі падабрацца ўшчыльную, але і нават захапіць лідарства. Добра, што ў выніку „мядзведзі“ ўсё ж выйшлі з калатнечы са шчытом. Усяго за дзве секунды да сірэны праход Якабсэна ўвянчаўся поспехам. Апошнi ў выніку і апынуўся пераможным, бо кідок Грына, які мог перавесці сустрэчу ў авертайм, заблакаваў Крыстоферсэн. Як вынік, паражэнне датчанаў у апошнім туры ад „Шале“ ўжо нічога не вырашала з турнірнага пункту гледжання. Заняўшы другое месца ў групе G з трыма перамогамі ў актыве, „касалапыя“ ступілі ў другую стадыю. ЧЫМ МОЦНЫЯ? Несумненна, самы моцны бок „мядзведзяў“ — варыятыўнасць нападу. Так, калектыў валодае нядрэнным наборам снайпераў (Лаерке, Пэн, Якабсэн), што дазваляе ім тэрарызаваць суперніка далёкімі спробамі. Аднак на паспешныя „траячкі“ каманда імкнецца не збівацца. Наадварот, усяляк стараецца далучаць і „вялікіх“. У прыватнасці, Мікалая Айверсэна і Крыса Крыстоферсэна. За апошнімі і зусім патрэбна сачыць асабліва пільна. Так, цяжкі форвард з тыповым рускім імем, які валодае пастаўленым і стабільным кідком, любіць і ўмее дзейнічаць з адцяжкамі — пры гэтым не цураецца атакаваць з-за дугі. У сваю чаргу Крыстоферсэн уяўляе з сябе небяспеку хаця б з пункту гледжання антрапаметрыі (рост гульца — 218 сантыметраў!). І не скажаш, што фактурны волат марудлівы і маларухомы! Зрэшты, ёсць у яго і відавочны недахоп — звыклыя для пятых нумароў праблемы з рэалізацыяй штрафных кідкоў. У прыватнасці, у Еўрачэленджы ён адпраўляе ў кошык усяго 52 адсоткі спроб з лініі.  У ЧЫМ СЛАБАСЦЬ?Як ні круці, слабасцяў у нашага бліжэйшага візаві куды больш, чым пераваг. Выснова гэта напрошваецца хаця б з пункту гледжання турнірнай табліцы, бо на дадзены момант скандынавы замыкаюць групу "L". Пры гэтым у другім туры яны саступілі на родным паркеце „Котцы“, якую, нагадаем, наша каманда разграміла 100:64.  Зразумела, мінусы клуба не вычэрпваюцца праблемамі асноўнага цэнтравога са штрафнымі. Па-першае, калектыў не можа пахваліцца кваліфікаванымі плэймэйкерамі. Амерыканцу Кэнэту Баркеру ўсё ж больш звыкла ствараць атакі для сябе, чым далучаць партнёраў. Пры гэтым стабільнага зменшчыка ў дырыжора, па сутнасці, няма. Само сабой, ад недахопу дыспетчара пакутуе і цэласнасць дружыны — нярэдка „мядзведзі“ збіваюцца на індывідуальныя дзеянні. Не кажучы ўжо пра тое, што колькасць страт датчанаў перавышае ўсе дапушчальныя нормы. У сваю чаргу тэхнічныя агрэхі выкрываюць і яшчэ адзін недахоп — слабую абарону супраць хуткіх адрываў. Па-другое, зонная пабудова абароны, характэрная для скандынаваў, апрыёры развязвае рукі снайперам візаві. Чым у тым ліку скарысталася і „Котка“, якая паклала ў кальцо апанента аж 14 трохачковых.   Нарэшце, спады „Бакен-Бэарс“ у заключных чвэрцях, само сабой, маюць пад сабой глебу — у важных матчах ратацыя калектыву скарачаецца да ўсяго шасці, максімум сямі, выканаўцаў. Яшчэ ж парачка-тройка рэзервістаў, якім атрымоўваецца выйсці на паркет, адпрацоўваюць „смеццевы час“, па ходзе якога не паспяваюць адзначыцца нечым выдатным. У выніку мала таго, што ў настаўніка практычна няма магчымасці для тактычных варыяцый, так і да эндшпіля лідары клуба падыходзяць выхалашчанымі. Вядома, шапказакідальніцкія настроі для нашай каманды непрымальныя. Але пры гэтым варта адзначыць відавочны факт: «Цмокі-Мінск» — калектыў аб'ектыўна больш высокага ўзроўню, чым дацкі клуб. Таму і будзем спадзявацца, што візіт на радзіму Андэрсана прынясе беларускай дружыне выключна станоўчыя эмоцыі — і дазволіць атрымаць другую перамогу ў Топ-16 Еўрачэленджа.