Амапавец-аднагрупнік збіваў Някляева, Шакута – людажэр, Караеў – мафіёзі, і Пуцін з клоўнскім носам. Як круты баец загаварыў па-беларуску
Іван Ганін быў гатовы і да 15 сутак, і да 15 гадоў, але абышлося.
У сярэдзіне сакавіка 2022-га сілавікі затрымалі дома ў Мінску пераможцу Кубка свету і срэбранага прызёра чэмпіянату свету па кікбоксінгу Івана Ганіна. За паўтара гады да гэтага байца таксама затрымлівалі – тады беларус разам з лёгкаатлетам Андрэем Краўчанкам атрымаў дзесяць сутак адміністрацыйнага арышту. Праз дзесяць дзён пасля другога эпізоду Ганін быў ужо ў Варшаве, дзе ўдзельнічаў у маршы з нагоды Дня Волі. З таго часу падпісант свабоднага ліста спартсменаў знаходзіцца ў Польшчы. Там Іван і даў інтэрв’ю для свежага выпуску «Честнока». Адзначым, што размова праходзіла па-беларуску. Справа ў тым, што Ганін вырашыў перайсці на родную мову.
Чаму загаварыў па-беларуску
– Ніяк спецыяльна не стараўся перайсці. Аднак унутрана быў гатовы да гэтага, ёсць некалькі беларускіх вучняў. Яшчэ ў Менску спрабаваў перапіскі весці на беларускай мове, зараз пайшоў размаўляць на [беларускай] мове са сваімі беларускамоўнымі вучнямі. І вось перайшоў, гэта не быў такі намер. Зараз мне вельмі скаладана чытаць кнігі. У мяне ёсць дзве маленькія, якімі са мной падзялілася беларуска, якая жыве ў Польшчы ўжо шмат гадоў. Гэта вершы Якуба Коласа і Адама Міцкевіча. У школе я вучыўся на беларускай мове. Усе прадметы былі на ёй. Аднак я ніколі не ўжываў мову ў звычайным жыцці. Калі пазнаёміўся са Зміцерам Дашкевічам, ён мяне ўразіў. І неяк так атрымалася, ён са мной па-беларуску, я стараўся адказваць таксама на [беларускай] мове. Мы з ім пазнаёміліся ў царкве. І я вельмі камфортна адчуваў сябе, калі размаўляў з ім на [беларускай] мове. Зразумела, што ў мяне шмат памылак, аднак я ведаю: паўтараць, паўтараць, паўтараць. Патрэбна практыка і гэта ўсё выдаліцца.
Калі везлі сілавікі, думаў аб 15 сутках і 15 гадах
– Гэта [найбольш уразіўшая гісторыя, калі нехта ў Беларусі выйшаў ці сеў у турму] ужо было праз некалькі дзён, калі я з’ехаў, і пасадзілі за краты Улада Навіцкага. Выйшла з ім відэа на канале ГУБАЗiКа. Я гэта глядзеў і... Мне таксама задавалі такія ж пытанні.
Калі мяне вязлі, у мяне было штосьці хрысціянскае. Такі ўжо выдах – і будзе тое, што будзе. Ты едзешь і думаешь: табе дадуць 15 сутак ці 15 гадоў. А ён [Навіцкі] іх ведаў, ён шмат каго ведаў. Ён трэніраваўся з амапаўцамі, выступаў на спаборніцтвах за нейкую «Альфу». Ніхто яму нават не напісаў: «Улад, бягі адсюль». Ніхто за яго ніяк не заступіўся. Ну, гэта звычайныя паводзіны тых, хто там працуе.
На волі сустрэў турэмшчыка
– Я адзін раз бачыў асобу, якая была ў нас галоўнай на паверсе за кратамі. Яго звалі Міхалыч. Сеў пасля працы ў машыну, праграваў яе, чытаў навіны ў тэлефоне. Падымаю вочы – ідзе гэты Міхалыч, хаця [у 2020-м] мы былі ў Жодзіна. І ён таксама мяне пабачыў. Я такі: «Не можа быць!» І ён – праз яго вельмі шмат людзей прайшло. Ён так на мяне затрымаў [позірк]. Ён, здаецца, пазнаў [мяне]. Ці знаёмы твар, але, можа, не пазнаў мяне асабіста. Адразу залажу ў чат, дзе людзі, з кім я быў на паверсе за кратамі. [Пішу:] «Толькі што бачыў Міхалыча». Хутчэй ён быў разгублены. Разгубіўся і хуценька [з’ехаў].
Караеў узначаліў мафію
– Стасункаў ніякіх не маю [з Караевым]. Знаёмы вельмі-вельмі намінальна. Раней, можа, некалькі разоў ціснулі рукі адзін аднаму. Аднак я нават не памятаю, каб размаўляў з ім.
Расчараваўся ў ім не зараз, не ў час пратэстаў, яшчэ даўно. Была сходка федэрацыі, я там таксама быў. Спорнае пытанне было – і мы штосьці галасавалі, каго адхіліць ад працы, каго не адхіліць. Тады я зразумеў, што Караеў прыйшоў сюды, каб змяніць іншага генерала, які быў раней. Не каб развіць федэрацыю, а каб узначаліць мафію, якая працавала да яго. Не ведаю, як там яны зарабляюць. Гэта неалімпійкі від спорту і грошаў ад дзяржавы не шмат. Калі ў апошні раз я змагаўся на чэмпіянаце рэспублікі, заплаціў каля 150 рублёў. Быў 2021 год. І гэта калі яшчэ тэста [на каронавірус] не было. Якія прызавыя? Медаль і дыплом.
Аднагрупнік збіваў Някляева
– Мяне неяк пранёс лёс – са мной у залі не трэніраваліся міліцыянты. Аднак я з імі навучаўся ва ўніверсітэце фізкультуры. Вялікі жах на мяне нагнаў хлопец у групе, амапавец. Ён распавядаў пра разгон плошчы [у 2010 годзе] і як біў Некляева. «Усё, нам далі каманду, можна. І я яго...» І нешта расказвае, вочы гараць. Я на гэта гляджу збоку і думаю: там жа стары дзяцька – ты с глузду з’ехаў зусім? А ён з захапленнем распавядае. Тады адчуў жах, што я ўбачыў, якія людзі там працуюць. Хворыя на ўсю галаву.
Пуцін – клоўн
– Мітынгі не мітынгі [у Беларусі ў першыя дні пасля пачатку вайны ва Украіне]... Трэба нешта рабіць, а што рабіць, я дакладна не ведаў. Ці мітынгі, ці яшчэ нешта. Потым нейкая ініцыятыва... Потым яшчэ быў гэты «рэферэндум». Тады там марш пайшоў арганізоўвацца, я тады падумаў: «Добра, што вось нешта будзе адбывацца». Я праязджаў, калі яго разганялі. Я ўжо не патрапіў на гэта.
Яшчэ да 24 лютага было нейтральнае стаўленне да Расеі. Я бачу, яны падтрымліваюць Лукашэнку, таксама бачу, што гэта наш сусед. Вага ў нас розная, неяк трэба будзе з ім лічыцца. Ну а зараз, пасля 24 лютага, не тое каб у мяне эмоцыі былі, проста гэта быў факт, і зараз гэты факт ёсць. Но зараз ёсць нейкі шанец, што яны разваляцца нафіг, і мы будзем добра жыць. Я ведаў, што яны такія ж самыя людажэры, бо яны падтрымліваюць людажэраў па ўсім свеце. Але ўсё жыццё Лукашэнка быў нейкі шут, а Пуцін – старэйшы брат, які глядзеўся інтэлегентам разам з Лукашэнка. А зараз Пуцін – клоўн, а Лукашэнка яшчэ не такі клоўн. Я не мог такога дапусціць за ўвесь час, калі ведаю аднаго і другога. Пуціна акрамя як з чырвоным, як у клоўна, носам, уявіць сабе не магу.
Усё жыццё думаў, вось да 24 лютага, што Расеі вельмі пашанцавала, што знайшлі нейкага Пуціна. Бо калі б Лукашэнка стаў прэзідэнтам Расеі ці агульнай дзяржавы, то вайна б пачалася не праз 20 гадоў, а на наступны дзень. Ракеты б паляцелі.
Ёсць конкурсы па паданню бургераў, хот-догаў. Вось калі б пасадзілі Лукашэнку і Пуціна і замест бургераў прынеслі маленькіх дзяцей, то нават не ведаю, хто б з іх з’еў больш за першую гадзіну.
Самы смешны беларус
– Для мяне гэта Сяргей «Ганяць ва ўсю моц». Ведаю яго асабіста, некалькі разоў падвозіў яго дадому. Сядзелі каля яго пад’езду, паўтары гадзіны нешта расказваў. Ні адзін стэндап не глядзеў такі. У мяне прэс балеў пасля размовы з ім. Яму не трэба нешта прыдумваць. Ён распавядае – і ты ўжо [смяешся]. Ён смешны сам па сябе. Гэта яго натура, а не ён неяк гуляе.
Шакута – людажэр
– Зусім не ведаю [дзе зараз Шакута]. У мяне была інфармацыя мінулым летам, што ён ходзіць па вайсковай частцы 3214 як кароль.
Сумленне? Калі загад, тады мусіш яго выканаць. А калі робіш, каб выслугоўвацца, гэта іншы ўзровень. І я лічу, што Шакука – як раз іншага ўзроўня. Што ён бачыць сваё жыццё вось такім чынам, і дзеля гэтага будзе рабіць усё. Толькі ў гэтай парадыгме жыве, яго матрыца такая: выканаць і перавыканаць, пяцігодка за чатыры гады і гэтак далей. Выбраў бок людажэраў і ім стаў. Ён прагматычны ябацька.
