Няпросты Гран Пры і вялікая ўзнагарода. Фабіа Куартарара стаў новым чэмпіёнам MotoGP па выніках этапу ў Мізана

Фота: motogp.com

У суботу здавалася, што пытанне аб уладальніку чэмпіёнскага тытулу ў прэм’ер-катэгорыі MotoGP будзе адкладзена як мінімум да наступнага этапу. Але ўсё вырашылася ўжо на Гран Пры Эмільі-Раманьі, перамогу на якім атрымаў Марк Маркес, што разам з перамогай Куартарара ў чэмпіянаце мае вялікае значэнне для наступнага сезону.

У мінулы ўік-энд увесь падак MotoGP успамінаў таленавітага і харызматычнага італьянскага гоншчыка Марка Сіманчэлі, у гонар якога і названая траса ў Мізана і які роўна дзесяць гадоў таму загінуў на Гран Пры Малайзіі на трасе Сепанг. Свет страціў тады магчымага чэмпіёна, які мог бы стаць адной з галоўных дзейных асоб сезонаў апошніх гадоў. Верагодна, у 2021-м ён сам бы прэтэндаваў на чэмпіёнства, і Фабіа Куартарара прыходзілася б значна цяжэй.

Толькі мотагонкі – спорт надзвычай небяспечны, што мы ужо некалькі разоў бачылі ў гэтым годзе. І часам яны прыбіраюць нават лепшых сваіх удзельнікаў. Або моцна іх траўміруюць, як гэта здарылася з Маркам Маркесам на яго хатнім мінулагоднім Гран Пры Іспаніі ў Херэсе. Менавіта пералом правага пляча, які гоншчык Repsol Honda Team атрымаў у выніку падзення ў той гонцы, зрабіў барацьбу ў гэтым сезоне MotoGP меней вострай – наступствы нагадвалі пра сябе занадта доўга.

Аднак усё мяняецца ў лепшы бок. Іспанец моцна паправіў свой фізічны стан падчас летняй паўзы, і нават яшчэ да яе паспеў перамагчы на Гран Пры Германіі на сваім улюблёным Заксэнрынгу. Тады яму дапамагла канфігурацыя трасы з перавагай левых паваротаў, гэты ж фактар сыграў на карысць Марку і на папярэднім амерыканскім этапе. Ну а цяпер іспанец стаў мацнейшым і на трэку, дзе болей як раз правых паваротаў.

Так што шасціразовы чэмпіён прэм’ер-катэгорыі працягвае аднаўляць здароўе, і ў наступным годзе ўжо дакладна кіне выклік новаму трыумфатару Для якога мінулы ўік-энд складаўся нязвычна цяжка. Ці не жарт – лідар чэмпіянату стартаваў толькі пятнаццатым! Напярэдадні Куартатара нават у другую частку кваліфікацыі не прайшоў аўтаматычна па выніках трэцяй свабоднай практыцы, і быў вымушаны ўзяць удзел у першым кваліфікацыйным сегменце.

Ды і там у Эль Д’ябла мала што атрымалася. Траса ў Мізана мала таго, што не надта пасуе такому, здавалася б, універсальнаму матацыклу, як завадская Yamaha YZR-M1, так яшчэ і сырой была пасля дажджу. Толькі трэці вынік Фабіа і так не дазваляў яму прайсці ў фінал, ды і яго суддзі скасавалі, таму што француз не прытармазіў у зоне дзеяння жоўтых сцягоў пасля падзення гоншчыка каманды Avintia Esponsorama Энэа Басціаніні – далёка не адзінага ў першай кваліфікацыі.

У якой вымушаны быў змагацца і галоўны на той момант канкурэнт Куартарара Франчэска Баньяя з завадской Ducati. Італьянцу пашанцавала болей, і ён разам з гоншчыкам Tech 3 KTM Factory Racing Ікерам Лекуонай (ён, дарэчы, у наступным годзе стане завадскім гоншчыкам Хонды ў сусветным Супербайке, аб чым стала вядома сёння) у фінал прайшоў, паказаўшы лепшы вынік.

І менавіта Пэка потым заваяваў поўл-пазіцыю! Інтрыга ў чэмпіянаце была ачуняла, улічваючы стартавую пазіцыю Куартарара. Хаця галоўнай сенсацыяй кваліфікацыі стала не гэта, і не другі вынік аўстралійскага напарніка Франэчска Джэка Мілера, а трэці суайчынніка Баньяі са SKY VR46 Avintia Лукі Марыні. Нядзельная гонка мусіла пасля такога стаць проста шыкоўнай, а магчымая перамога Баньяі магла б адкласці пытанне аб уладальніку чэмпіёнскага тытулу як мінімум да Парцімана, але…

Першы трывожны званочак празвінеў на чацвёртым кругу ў пятнцаццатым павароце, дзе ўпаў Мілер, адкрыўшы лік тых, хто да фінішу не дабраўся (такіх у выніку набралася аж восем). Баньяю Джэк, зразумела, не атакаваў, хіба што на старце на кароткі момант яго апярэдзіўшы, ды і тое збольшага ў мэтах абароны ад супернікаў ззаду. Галоўным з якіх яшчэ на першым кругу стаў Маркес, які выдатна прарваўся з сёмай пазіцыі. Ён жа працягнуў ціснуць на Франчэска, калі той застаўся адзіным прадстаўніком завадской Ducati ў гонцы.

Гэты ўціск ці проста знос шын прывёў да падзення ўжо Баньяі на дваццаць трэцім кругу ў тым жа пятнаццатым павароце, дзе раней упаў Мілер, ужо не важна. Таму што пасля гэтага Куратарара таксама мог адправіцца ў боксы і таксама сысці з дыстанцыі – усё адно ачковага гандыкапу паміж ім і італьянцам яму хапіла б для таго, каб стаць першым французам – чэмпіёнам MotoGP у прэм’ер-катэгорыі. І калі не самым маладым, то адным з самых – 23 гады яму споўніцца толькі ў красавіку.

Але Фабіа так не зрабіў. Наадварот, гонку ён праводзіў выдатна. Хай нічога і не выйграў на старце, затое потым паступова адыгрываў пазіцыю за пазіцыяй. Канечне, шматлікія падзенні супернікаў яму ў гэтым дапамагалі, аднак ён жа здолеў не ўпасці. І наўрад ці Эль Д’ябла быў моцна засмучаны, калі на перадапошнім дваццаць шостым кругу саступіў трэцюю пазіцыю Басціаніні, які паўтарыў свой вераснёвы поспех у тым жа Мізана на Гран Пры Сан-Марына і ўзбярэжжа Рыміні.

Канечне, было што адсвяткаваць і завадской Хондзе. І не толькі перамогу Маркеса, але і другое месца Пола Эспаргара. Каманда аформіла першы дубль з Гран Пры Арагона 2017 года, а Пол быў, можа, і не самым хуткім, але адным з самых удачлівых, што таксама было каштоўным.

Карацей, не ведаю, наколькі гэтая гонка выдалася шыкоўнай, але драматычнай яна была дакладна. І магу толькі паўтарыцца, што ў сукупнасці яе вынікі – перамога Маркеса і чэмпіёнства Куартарара – маюць доўгатэрміновае значэнне. Менавіта іспанец і француз у наступным годзе будуць галоўнымі дуэльнымі супернікамі, і чэмпіён 2022 года хутчэй за ўсё будзе абвешчаны пасля фіналу сезона, а не за два этапы да яго завяршэння, як зараз.

Чэмпіёнства Куартарара выражаецца 267 ачкамі. Баньяя з 202 баламі цяпер паспрабуе стаць хаця б віцэ-чэмпіёнам, для чаго ён мусіць будзе абараняцца ад Міра, які замыкае першую тройку і мае 175 ачкоў. Іспанец, дарэчы, на Гран Пры Эмільі-Раманьі да фінішу не дабраўся, сутыкнуўшыся з Даніла Петручы – напарнікам Лекуоны (які таксама сышоў з дыстанцыі) па Tech 3 KTM Factory Racing.

Наступны ж і перадапошні этап гэтага сезону MotoGP, як было сказана вышэй, пройдзе ў партугальскім Парцімане, які ў красавіку ўжо прыняў Гран Пры Партугаліі, а 5-7 лістапада прыме Вялікі прыз Альгарвэ.