«Эта што, каманда вышкі?» Як «Іслач» сустрэлі ў Калінкавічах

Палессе зараз ня дужа гасціннае. У аўторак пад вечар, напрыклад, у Калінкавічах было недзе градусаў 40, а ў паветры вісеў такі туман (смог, інверсія, манна нябесная – кожны хай абярэ, што яму больш падабаецца), што аўтобуснік 201 маршрута, які вёз нас з Мазыра на малую радзіму самаго Алега Дулуба, кіраваў сваёй машынай, вытаркнуўшы галаву з форткі, а ўсе пасажыры былі занятыя млявым абмеркаваннем таго, што гэта за з’ява такая і наколькі яна прыбліжае нас да канца свету. Як бы там ні было, але мы ўсё ж даехалі, высадзіліся недзе ў цэнтры горада над ракой Каленкай і пайшлі па прыборах шукаць стадыён СДЮШОР-2. І такі знайшлі яго.

На будынку спорт-школы афіша, усё як нада. Схадзіць на нармальны футбол задарма, чаму б і не. Цікава, паўсюль на матчы Кубка рэспублікі уваход вольны?

Стадыён СДЮШОР-2 у Калінкавічах – частка парку культуры і адпачынку.

Кожны раз, калі пранікаю на стадыён праз гэту браму, у галаве аўтаматычна ўключаецца гімн рэспублікі. А, можа, ён там і праўда ўключаецца, хто знае. Але трэба было ісці далей, бо “Вертыкаль” з “Іслаччу” самі свой матч не паглядзяць і потым у гэты блог пра яго не напішуць.

На ўсіх уваходах у “чашу” стадыёна стаяць прадстаўнікі органаў бяспекі, але кантроль праводзяць хіба візуальны. Нават бутэлькі з рознымі вадкасцямі прапускалі зусім без заўваг. Я прайшоў з нульсемсятпяткай “Тархуна”, а таварыш капітан чамусь не падумаў, што гэта можа быць, напрыклад, абсэнт. Здзівіўся, бо ў галаве яшчэ засталіся ўспаміны пра нядаўні візіт на кубкавы матч у Гомелі, дзе мясцовыя амапаўцы дагледзелі кожную рэч у маім заплечніку і раскруцілі нават шарыкавую асадку (раптам там схаваны правакацыйны банэр, канечне). Ужо за 30 хвілін да пачатку гульні на трыбунах нечакана многа аматараў. Мюллер, Пунтус, палова асноўнага складу мазырскай “Славіі” і траціна гульцоў “Мантажніка” – усе спяшаюцца заняць свае месцы. Праўда, у выніку аншлаг так і не здарыўся. Сінім па белым у фінальным пратаколе адзначыліся ўсяго 500 гледачоў, што, зрэшты, не так і дрэнна.

Каманды нарэшце выйшлі на газон, які, дарэчы, быў у лепшым стане, чым звычайна. Троху залаталі, троху падсеялі, укаталі… Можа, і дарма, бо на “танкадроме” супраць гасцей з “вышкі” было б троху лягчэй. Хаця Віталь Жукоўскі ўсё роўна “залажаў” паляну і сказаў, што “Іслач” не гуляла на такіх ужо гадоў пяць.

У вачах гаспадароў чыталася стомленнасць, а вось госці, відаць па ўсім, выйшлі адпачыўшы і з добрым настроем. Як толькі прагучаў стартавы свісток, нехта з заўзятараў не стрымаўся:

– Бей шведаў, бей!

У першым тайме ішла даволі роўная гульня, гаспадары не саступілі больш майстравітым гасцям па статыстыцы (4:3 па ўдарах у рамку, 2:2 па небяспечных момантах). Хіба што мяч “Іслач” надзейна забрала пад свой кантроль, але іначай і быць не магло. “Вертыкаль” першая прапусціла, але ўжо праз 8 хвілін ні майстэрства апанентаў, ні стома, ні пякельнае надвор’е не перашкодзілі ёй зраўняць лік. Сам гол у выкананні ветэрана і галеадора Іллі Федарэнкі атрымаўся шыкоўным.

Да канца першага тайму на полі былі дзве роўныя каманды. Калінкавіцкія заўзятары не-не ды й пачыналі верыць у перамогу.

– Эта што, каманда вышкі? Цяпер там абы каго відаць, дзержуць, толькі б взносы плацілі. Прайдзём дальшэ!

– Пацаны, вы толька этага лысага дзяржыце і ўсё будзіць харашо! – не ўнімаліся мясцовыя футбольныя аксакалы. Дзядзькі яўна заўважылі, што Камароўскі вылучаецца сярод сваіх сакаманднікаў майстэрствам. У “Вертыкалі” ж выдзяляўся Уладзіслаў Каўшароў. Ды так выдзяляўся, што хвіліне на 35-й нават Юрый Пунтус, які ўвесь час дагэтуль маўчаў, не стрымаўся і крыкнуў:

– Давай, давай, нуу… Красавчик!

І ўсё б добра, але той самы махнаты звер з каштоўным футрам падкраўся незаўважна. Ну як падкраўся, яго проста “дастаў з-пад пахі і кінуў на пляцоўку” рэферы Пырэеў. Лёгкая падножка ў сваёй штрафной ад Арцёма Макарэвіча – і судзьдзя з радасцю прызначае пенальці. І ладна б толькі яго, але з кішэні шаноўнага служыцеля адной зусім неправаслаўнай рымскай багіні праз секунду выслізнула і чырвоная картка: тое самае праславутае “двайное пакаранне”, што ўва ўсім цывілізаваным свеце з нядаўніх часоў лічыцца маветонам. Трыбуны стадыёна СДЮШОР-2 проста ўзарваліся. Госці рэалізавалі стандарт і выйшлі наперад, прагучаў свісток на перапынак. І тут мне стала рэальна страшна за рэферы і лінейнага. Хаця за лінейнага не так. Ён усё ж “працаваў” на дальняй броўцы і чуць што паспеў бы “дабегчы да канадскай мяжы”.

– Напішы там у сваём інтэрнэце бальшое спасіба судзье, ён здзелаў ігру! – гэта самыя актыўныя аматары крычаць паважанаму Аляксандру Галенчуку з «Іслачы», які вёў тэкставую трансляцыю матча.

– Судзья прадажная …! А сколька будзіць стоіць, штоб ты мне бульбу прапалоў?! Бакавога з сабой вазьмі і паехалі!

– Судьишку явно эти подкормили своим фастфудом! Любишь курятину, да?!

Дзеці, што сядзелі паблізу, і ўвогуле аддаліся фантазіям: “А вот если бы ты был судьёй и тебе предложили 100 миллионов долларов, ты бы согласился судить в пользу “Ислочи»? А я бы не согласился! Знаешь, почему? Я бы сказал, давайте мне эти сто миллионов долларов, иначе я расскажу, что вы хотели меня подкупить и хана! Думаешь, не отдали бы? Отдали, как миленькие». Чэснае і практычнае пакаленне расце, анягож.

Судзейская брыгада схавалася ў падтрыбунцы, жарсці паціху пачалі сціхаць. Тым больш што на трыбуне недалёка ад нашых месцаў з’явіўся сам парушальнік Макарэвіч і сказаў, што сапраўды троху падсёк нагу суперніку. А на поле тым часам высыпалі дзесяткі дзяцей. Быццам гэта не кубкавы матч, а нейкі футбольны фестываль для самых маленькіх. І не самых.

Пра другі ж тайм і расказаць асабліва няма чаго. Гаспадары прадказальна стаміліся і прапусцілі яшчэ чатыры “банкі”. Ужо пасля трэццяга гола ў браму “Вертыкалі” самыя песімістычна настроеныя гледачы пачалі пакідаць стадыён. Згубіў веру і аўтар гэтых радкоў. Веру, але свайго утульнага нагрэтага месца не пакінуў. Заставалася сачыць за дэталямі.

Олдскульныя таблічкі з калінкавіцкага стадыёна. Пацешна назіраць за тым, як рэзервовы рэферы падбірае з гэтых таблічак патрэбныя двухзначныя лічбы.

З гульцоў абедзвюх каманд адзначыўся ў другой палове хіба Кротаў. Нападаючы “Іслачы” закаціў два мячы, мог забіць яшчэ тры разы па столькі ж, але запомніўся палешукам тым, што пасля першага рэзультатыўнага стрэлу літаральна сеў конна на доктара каманды. Ну і Пунтусу, гледзячы па ўсім, Аляксандр прыглянуўся. Карацей, калі хлопец будзе так гуляць і ў “вышцы”, у яго ёсць шанс апынуцца ў адной нармальнай камандзе. Таблічка «сарказм», канечне. “Іслач” аўтар гэтых радкоў бачыў на свае вочы ўпершыню і яна яму, па чутках, збольшага спадабалася.

Гульня падыходзіла да несправядлівага па ліку, але лагічнага завяршэння, трыбуны пусцелі. 1:6. Нават самыя зацятыя “кузьмічы” супакоіліся. Толькі дзеці ў формах Мюллераў, Ранальдзіньё, Баллакаў і Глебаў працягвалі актыўнічаць:

– Чё ты орёшь?!! Просирают же наши.

– Ну и что, почему болеть нельзя?

– Мне не нравится, как играют. Стыдно!

Але насамрэч саромецца няма чаго. Каманда другой лігі цягам усяго першага тайма нядрэнна паказвала сябе на фоне прадстаўніка вышэйшай. І гэта ўсё нягледзячы на тое, што гуляюць мальцы “праз два дні на трэці”, а некаторыя палешукі ў суботу правялі па два матчы (!). Ну і традыцыйна механізм табло.

Фінальны свісток. Заўзятары спускаюцца ніжэй з трыбун, але не спяшаюцца разыходзіцца. Большасць пляскаюць у далоні на адрас сваіх футбалістаў, некаторыя дагэтуль гучна лаюць рэферы. А адзін смуглявы хлопец паварочваецца некуды ў наш бок і сам сабе прамаўляе:

– Нічо! Я цётке скажу, цётка ім БАТЭ дальшэ начаруіць.

Вуаля.

За ілюстрацыю да анонса і фота №12 дзякуй суполцы ФК «Іслач» у ВК.