Тонкая душэўная арганізацыя Цімоха Калачова, альбо Чаму футбалісты не адчуваюць гонар за краіну

Напісаць гэты невялічкі тэксцік прымусілі словы капітана зборнай Цімафея Калачова. У інтэрв’ю Еўрарадыё футбаліст заявіў: “Крычаць палітычныя лозунгі, я лічу, было няправільна. Што тычыцца нашых заўзятараў, то калі вы прыйшлі на футбол, то трэба ж сваю каманду гнаць наперад. Можа быць, у нас у канцоўцы і атрымалася б не прайграць. А выкрыкванні ў адрас Расіі ― гэта сапраўды, я лічу, глупствы і няправільныя паводзіны. Ну і футбол ― гэта не месца, напэўна, для гэтых рэчаў”.

Вось як аказваецца – ва ўсім вінаватыя заўзятары. Не самі футбалісты, якія не змаглі выйграць у гасцях у Люксембурга. Не трэнерскі штаб. А заўзятары. Крайні знойдзены.

Бедны Калачоў, далікатныя вушы якога гэтак непакоілі “непрыстойныя” выгукі з фан-сектараў каманд. Калачоў, па ўсім бачна, чалавек тонкай душэўнай арганізацыі. Заўзятары так разгайдалі псіхіку паўабаронцы “Растова”, што ў выніку ён так і не змог адправіць мяч у браму Пятава. Ну, з кім не бывае.

Згадваецца, дарэчы, словы іншага капітана зборнай. Пасля разгромнага пройгрышу ад Іспаніі Глеб сказаў проста: “Мы выйшлі і абасраліся”. Вінаватых ён не шукаў. Учора Глеба ў складзе не было.

Дарэчы, зноў хочацца вярнуцца да выказванняў Калачоў. Не гэтых, а трошку даўнейшых. Журналіст “Савецкага спорту” запытаўся ў Цімафея: “Ці абмянялі б Вы 10 чэмпіёнстваў у Беларусі на 1 Кубак Расіі?” Канечне, адказаў Калачоў, гэта іншы ўзровень.

Блін, вось удумайцеся ў лічбы. Калі верыць Калачову, то Кубак Расіі больш чым у 10 разоў мацнейшы за чэмпіянат Беларусі! Ну як вам? Адчулі ўсяленскі маштаб і важнасць матчаў “Тасно” і “Акіяна” з Находкі? Вось адкуль гэтая непавага да свайго? Ясна, што кожнаму футбалісту хочацца вырасці з вузенькіх штонікаў нацыянальнага першынства, але ж ніхто не прымушае гэтак грэбліва выказвацца аб ім. Элементарнае пачуццё такту ніхто не адмяняў.

Вось і ўзнікае пытанне: а ці можа такі чалавек, якім бы крутым футбалістам ён ні быў, насіць павязку капітана зборнай?

Ці вось прыклад іншага футбаліста зборнай Стаса Драгуна. Дарэчы, мы са Стасам паходзім з суседніх вёсак. Ён з Жыцькава (я там вучыўся ў школе), а я – з Кастыцы. Летам Стас загнуў:

“У нашай краіне вельмі чыста і акуратна. Кіраўнік краіны вельмі старанна сочыць за парадкам на ўсіх узроўнях. Я б назваў гэта - "Савецкі Саюз на еўрапейскі лад". У астатнім жа мы падобныя на Расію. Адзін народ, адна ментальнасць і культура”.

Кепска, канечне, што футбалістам не заўсёды хапае часу на адукацыю. Але я думаю Драгун мог бы знайсці час пачытаць пару кніжак па беларускай гісторыі, культуры, літаратуры. Гэтак не так ужо складана.

Якая можа быць аднолькавая ментальнасць у нашых народаў? Вось самы банальны прыклад: два беларусы ў пустой электрычцы заўсёды сядуць у розных кутах вагона, а двое рускіх – побач. Беларусы індывідуалісты, партызаны, а рускія - калектывісты.

І ў рэшце рэшт, Стас, калі няма розніцы, то адкажы, калі ласка, а навошта існуе зборная Беларусі па футболе, навошта ты апранаеш яе майку? Мы ж усе рускі мір, калі верыць тваім выказванням.

У гульцоў зборнай няма элементарнай павагі да сваёй краіны. Яны не адчуваюць за яе гонар. У людзей усё яшчэ моцны комплекс непаўнавартасці, комплекс малодшага брата. Пакуль гульцы яго не пазбавяцца, не бачыць нам поспехаў нацыянальнай каманды. І ад гэтага сапраўды сумна.

А падтрымка ўчора на стадыёне была шыкоўнай. Пра Пуціна там жа спявалі ўсяго пару хвілін у кожных з таймаў. У астатні час гучала "Беларусь" і іншыя крычалкі ніяк не звязаныя з палітыкаў. За заўзятараў зусім не сорамна.