«Задача – трапіць на п’едэстал». Пра што мараць беларускія футзалісты

Матчам Беларусь — Бразілія распачнецца сёння 11-ты чэмпіянат свету па футзале. Статыстамі наша каманда на гэтым турніры быць не збіраецца. Дружына Сяргея Сафонава летась стала найлепшай на чэмпіянаце Еўропы, а цяпер хоча пазмагацца за медалі самага важнага турніру. І як лічыць 31-гадовы нападаючы Аляксей НАЛІВАЙКА, старажыл нашай зборнай, калектыў для гэта падабраўся добры.

— Аляксей, для падрыхтоўкі да першынства свету для вас, на маю думку, стварылі выдатныя ўмовы, — звяртаюся да суразмоўцы.

— Так, і падобных умоў у нас яшчэ ніколі не было. Мы нясём вялікую адказнасць. Сваёй гульнёй хочацца паказаць балельшчыкам, што вынікі, якіх мы дасягнулі ў апошні час, невыпадковыя. Чэмпіянат свету, дарэчы, упершыню за 25 гадоў праходзіць у Еўропе. І арганізатары хочуць даказаць, што ў нас можна праводзіць спаборніцтвы падобнага маштабу не горш, чым у Лацінскай Амерыцы, дзе футзал вельмі папулярны.

— У зальным футболе вы ўжо 10 гадоў. Памятаеце, як усё пачыналася?

— На той момант я толькі-толькі пачаў выступаць за брэсцкі «Меркурый», а дагэтуль гуляў у вялікі футбол. З дубліруючым складам брэсцкага «Дынама» стаў сярэбраным прызёрам чэмпіянату краіны, правёў 30 матчаў за асноўны склад. Выходзіў на поле разам з сённяшнім трэнерам «дынамаўцаў» Сяргеем Кавальчуком, са старажыламі каманды Сяргеем Грыбам, Андрэем Пракапюком. Але ў каманду прыйшоў новы трэнер — я сышоў. Крыху пагуляў у першай лізе за «Бярозу» і вырашыў, што трэба паспрабаваць свае сілы ў міні-футболе, футзале. Перакваліфікаваўся з абаронцы ў нападаючага.

На звычайныя матчы футзальнага чэмпіянату краіны гледачоў прыходзіць няшмат, але на фінальным паядынку Кубка ўладальнікаў кубкаў у 2006 годзе, калі мы з «Меркурыем» перайгралі маскоўскае «Дынама», на трыбунах брэсцкага спарткомплексу «Вікторыя» сабралася каля трох тысяч балельшчыкаў. А нядаўна шмат заўзятараў прыйшло на нашы матчы ў Пінску, дзе праходзіў тур чэмпіянату краіны. Там футзал сапраўды папулярызуецца. Акрамя таго, ёсць свая каманда, якая дэманструе добрыя вынікі.

— Заўважыў, што амаль уся ваша кар’ера звязана з Брэстам.

— Атрымліваецца, што так. Толькі адзін сезон пагуляў за міні-футбольны «Камунальнік» з Бярозы. А апошнія тры гады выступаю за каманду «Брэстдругчармет», паралельна працую старшым інспектарам мытнага паста «Маларыта». Аглядаю машыны, афармляю груз, збіраю пошліну. Трэніруюся ў вольны ад працы час. Варта адзначыць, брэсцкая мытня і Дзяржаўны мытны камітэт ва ўсім падтрымлівае сваю каманду «Меркурый», а таксама выступленне сваіх супрацонікаў на міжнародных спаборніцтвах.

— Ці праўда, што гомельскі ВРЗ — адзіная прафесійня футзальная каманда краіны?

— Напэўна, але і ў нашым «Брэстдругчармеце» працоўныя дагаворы з гульцамі таксама падпісваюць.

— Грошай, якія спартсмены зарабляюць футзалам, хопіць на тое, каб, напрыклад, аплаціць арэнду кватэры?

— Хопіць, але мы паралельна ўдзельнічаем у рэгіянальных, камерцыйных, гарадскіх спаборніцтвах. Паспяховыя вынікі ў гэтых турнірах прэміруюцца.

* * *

— Што з сябе ўяўляе сённяшняя зборная краіны?

— Ёсць касцяк каманды. Яго складаюць футбалісты, якія заваёўвалі «золата» на леташнім першынстве Еўропы. У зборную прыйшло шмат добрай моладзі. Мяркую, хлопцы дабавяць агрэсіі ў наш футбол, і мы станем для сапернікаў яшчэ больш небяспечным апанентам.

— Вас, як самага сталага гульца зборнай, партнёры ласкава дзядулем не называюць?

— Не, у нас у зборнай пануе добрая атмасфера. Ведаеце, маладыя хлопцы неяк незаўважна ўліліся ў калектыў. Каманда амаладзілася, і я сам пачаў адчуваць сябе маладзейшым. Ніякай «дзедаўшчыны» ў нас няма. Калі мая чарга на трэніроўцы несці мячы і манішкі, я гэта раблю. У нас усе роўныя.

— Варатара, капітана нашай зборнай Дзмітрыя Кудзі называюць непрабівальнай сцяной. Пацвярджаеце?

— Ён дакладна найлепшы варатар Еўропы ў футзале! Такіх, як ён, я яшчэ не бачыў. Яму рэальна складана забіць. Ён аддаецца кожнаму моманту нават на трэніроўцы.

— З галкіперам разабраліся. А хто з палявых гульцоў у вас выклікаў незабыўныя ўражанні?

— Бельгіец Мустафа Абасі. У яго выдатная тэхніка. Добра б’е па варотах. Заставацца з ім сам-насам нельга. Трэба, каб нехта з партнёраў цябе абавязкова страхаваў. Шмат добрых футзалістаў ёсць у Калумбіі, Венесуэле, але мы часцей сустракаемся з еўрапейскімі камандамі.

— Наш квартэт на чэмпіянаце ўжо паспелі назваць «групай смерці».

— Па падборы зборных ён насамрэч вельмі моцны. Сур’ёзна падрыхтавалася да турніру Аўстралія. Што тычыцца Бразіліі, Уругвая, гэта вельмі тэхнічныя зборныя.

— Кіраўніцтва паставіла задачу быць у прызёрах?

— Так, трапіць у тройку. Але, паўтаруся, пацвердзіць свой статус чэмпіёнаў Еўропы тут будзе вельмі няпроста. Акрамя таго, у краіне ёсць інтарэс да спаборніцтваў. Рэклама — паўсюль. Ціск адчуваецца. З намі нават псіхолаг займаўся, каб не перагарэлі. Усё ж такі шанц згуляць на першынстве свету ў сваёй краіне можа быць адзіным у жыцці. І нам вельмі хочацца згуляць на ім добра.

— Аляксей, ваша асабістая група фан-падтрымкі ўжо сфарміравалася?

— «Хварэць» за мяне будуць 20 чалавек на чале з жонкай і дочкамі Юляй і Ульянай. А з брэсцкай мытні прыедзе цэлы аўтобус балельшчыкаў, каб падтрымаць зборную і сваіх супрацоўнікаў!

— Які з заваяваных трафеяў лічыце самым значным?

— Яркая перамога з «Меркурыем» у тым самым Кубку ўладальнікаў кубкаў еўрапейскіх краін у 2006 годзе. Нам тады прысвоілі званні майстроў спорту, а на працы ўрачыста ўзнагародзілі імяннымі гадзіннікамі, уручылі нагрудныя знакі. Аднак адчуць цудоўныя эмоцыі, узысці на п’едэстал хочацца і на гэтым чэмпіянаце свету. А якім будзе месца, пакажа час.

Тарас ШЧЫРЫ

Фота Сяргея НІКАНОВІЧА, customs.gov.by, pressball.by.