Зборная Беларусі толькі з гульцоў чэмпіянату

За апошнія гады трэнеры нашай зборнай не аднойчы скардзіліся на адсутнасць у чэмпіянаце Беларусі футбалістаў, якія адпавядаюць узроўню галоўнай каманды краіны. Аднак менавіта такія гульцы часта прыносяць карысць. Хто забіў гол англічанам на «Дынама»? Павел Сітко, які тады гуляў у «Віцебску». Ужо напрыканцы наступнага цыкла Бернд Штанге на гульню супраць зборнай Румыніі Станіслава Драгуна, які адудзячыў немцу забітым мячом. Дагэтуль паўабаронца ўдзельнічаў толькі ў таварыскай сустрэчы з Балгарыяй у Мінску. 

Але мы памятаем, што гадоў пятнаццаць-дваццаць таму зборная таксама амаль цалкам складалася з футбалістаў замежных чэмпіянатаў. І ніхто тады не скардзіўся. Чаму? Таму што яны менавіта гулялі, а не сядзелі на лаўцы. Ці варта ўзгадваць пра Бялькевіча і Хацкевіча? А вось у прыклад той жа Драгун. Яшчэ паўтары гады таму Стас быў адным з лідараў нашай зборнай. Добра атрымлівалася і ў Самары. У маскоўскім «Дынама» амаль не гуляў, а ў «Арэнбурзе» толькі пачынае выходзіць на замены. Адпаведна, у зборнай у яго нічога не атрымліваецца. 

Магчыма, слушна было б выклікаць лепшых гульцоў з беларускага першынства, якія ў адрозненні ад легіянераў не «паліруюць» лаўку. Некаторыя кажуць, што футбалістаў  узроўню зборнай у нашым чэмпіянаце амаль няма. Сапраўды? Паспрабую набраць склад зборнай цалкам з гульцоў Вышэйшай лігі, якія не ўдзельнічалі ў матчах са Швецыяй і Македоніяй.

Андрэй Клімовіч («Дынама-Мінск»)

Тут, здаецца, усё відавочна. Клімовіч ужо некалькі гадоў гуляе на стабільна добрым узроўні, і, напэўна, ніхто не здзівіўся, калі яго прызналі лешпым галкіперам чэмпіянату ў мінулым годзе. Андрэй ужо згуляў у двух матчах за мінскі клуб і пакуль захоўвае сваю браму «сухой». Дарэчы, абаронцы каманды дзеінічаюць больш упэўнена, ведаючы, хто ў іх за спіной. Клімовіча ужо некалькі разоў выклікалі ў нацыянальную зборную, але дэбютаваць за галоўную каманду краіны ён пакуль не паспеў. Аляксандр Хацкевіч казаў, што разлічвае толькі на кіпераў-легіянераў. Ці зменіцца нешта ў гэтым плане з прыходам Ігара Крывушэнкі?

Максім Вітус («Дынама-Брэст»)

Калісьці левы абаронца прыйшоўся да спадобы заўзятарам мінскага «Дынама». Гол «Вільярэалу» яны, напэўна, памятаюць і дагэтуль. Пасля быў харвацкі «Спліт». А зараз зноў «Дынама». Толькі ўжо брэстскае. Вітус адзін з лепшых флангавых абаронцаў чэмпіянату сёння. Мае легіянерскі досвед. У гульні са Швецыяй беларусы часта спрабавалі гуляць праз флангі. І тут шпаркі Максім мог прынесці карысць. 

Яўген Клапоцкі («Тарпеда-БелАЗ»)

Мінулы сезон 23-гадовы абаронца жодзінскага «Тарпеда» правёў удала. Памятаеце гол «Дэбрэцэну»? Яўген не толькі добра выконвае свае непасрэдныя абавязкі, але можа яшчэ і добра стрэліць па браме суперніка. І не здарма ён атрымаў выклік на матчы зборнай у верасні. Дэбютаваць пакуль не паспеў, але ўсё яшчэ наперадзе.

Сяргей Матвейчык («Шахцёр»)

Моця, безумоўна, з'яўляецца падмуркам надзейнай абароны «Шахцёра». Але ў нацыянальную зборную краіны яго ніколі не выклікалі. А ён, дарэчы, гуляў не апошнюю ролю у нашай «бронзавай» маладзёвай зборнай. Але ў пашыраны спіс Ігара Крывушэнкі ён усё ж такі трапіў. Хацелася б убачыць і ў канчатковым.

Раман Бегуноў («Дынама-Мінск»)

Сціплы, упарты ў дасягненні сваёй мэты. Так можна ахарактарызаваць правага абаронцу мінскага «Дынама». Бегунова некалькі разоў выклікалі ў зборную, але згуляў толькі ў адным таварыскім матчы. І зноў жа такі, пры гульні праз флангі Рома - лепшы варыянт на пазіцыю правага абаронцы.

Мікіта Букаткін («Дынама-Брэст»)

Яшчэ адзін «бронзавы» хлопец, які так і не атрымаў выклік у нацыянальную зборную. І дарма. Мікіта добры апорнік, які змагаецца за мяч да апошняга. Забіваць таксама не забывае. А галоўнае, што ў маральным плане на поле з'яўляецца лідарам. Ці не ідэальны гулец для зборнай?

Аляксей Лягчылін («Дынама-Брэст»)

Гарадзенец некалькі гадоў з'яўляўся лідарам ў родным «Нёмане». А ў мінулым сезоне набраў 8 балаў па сістэме «гол+пас». Выдатна для апорніка. Ды і ўзаемадзеянне з Букаткіным павінна атрымацца. 

Арцём Быкаў («Дынама-Мінск»)

Калісьці Быкава называлі адным з найбольш перспектыўных маладых беларускіх гульцоў. Быў і выклік у зборную на таварыскія матчы. Але пасля пашкоджання, атрыманага летам 2014, знайсці сваю гульню Арцём так і не здолеў. У мінулае міжсезонне ў яго быў варыянт трансферу ў львоўскія «Карпаты». Але ўсё ж такі Быкаў застаўся у «Дынама» і нават пагадзіўся на памяншэнне зарплаты. А ў пачатку сезона дэманструе вельмі добрую гульню і пачынае нагадваць сябе трохгадовай даўнасці.

Дзмітрый Лебедзеў («Гарадзея»)

Гэта той выпадак, калі футбаліста можна ўзяць у зборную, нягледзячы на ўзрост. Лебедзеў адзін з лепшых дрыблёраў нашага чэмпіянату. Забіваць ён таксама ўмее - робіць гэта прыгожа і часта. Ды чаму б не ўвайсці ў гісторыю «Гарадзеі» як першаму гульцу клуба, якога выклікалі ў зборную? 

Дзяніс Лапцеў («Шахцёр»)

Лепш за ўсё выкарыстоўваць на пазіцыі нападнікаў рознапланавых гульцоў. Адным з іх, напэўна, усё ж такі будзе Лапцеў. Габарыты дапамагаюць Дзянісу утрымліваць мяч, ды і галявое пачуццё ён мае. Лепшы варыянт, калі браць гульцоў чэмпіянату. 

Уладзімір Хвашчынскі («Дынама-Мінск»)

Другім нападнікам хацелася б паставіць Гардзейчука, але я паабяцаў не выкарыстоўваць гульцоў, якія выклікаліся на апошнія матчы. Савіцкі? Па-першае, статыстыка. Па-другое, праблемы з дысцыплінай, на якія намякаў Анатоль Капскі. Застаецца толькі Хвашчынскі. Вёрткі, шпаркі гулец, які да таго ж у апошнія гады стабільна забівае.

Фота: dinamo-minsk.by, pressball.by, fcisloch.by, Михаил Алексеев