Рознабаковы «Шахцёр» адольвае хуткі «Мінск». Гульня з дронамі і аўтаголам

Няма чаго казаць, сапраўдная велікодная бітва яйкамі трэцяга тура адбылася ў Брэсце, але ж і сталіцы было што прапанаваць гледачам.

Найменьш медыйны клуб краіны “Мінск”, які не саромеецца апранаць Мэссі і порназорак у свае колеры, прымаў найбольш пралетарскі клуб краіны “Шахцёр”, які ладзіць спускі гульцоў у сапраўдную шахту.

Напярэдадні гульні клуб, які чакае моманту ўехаць у еўракубкі на чужых плячах, меў толькі адное ачко, здабытае ў хатняй гульні з Брэст-Сіці. Сталічныя хлопцы ў першым жа туры сталі першай сур’ёзнай перашкодай чэмпіёнскім летуценням “Дынама”. У другім жа туры толькі на 88 хвіліне “БАТЭ” здолеў здабыць перамогу. Трэба дадаць, што з улікам чвэрцьфіналаў кубку “Мінск” за апошнія трыццаць дзён гуляў з барысаўчанамі тры разы запар. Усе тры разы былі мінімальныя паразы (0:1, 2:1, 1:0). Гэта безумоўна можна назваць цяжкім пачаткам сезону, асабліва ўлічваючы, што наступным супернікам стаў салігорскі клуб.

У сваю чаргу “Шахцёр” пасля дзвюх гульняў мае ў актыве перамогу над “Гарадзеяй” 1:0 і нічыю 0:0 з “Гомелем”. Матэматычна вынік неблагі, але ж калі прыгледзецца, то старт, відавочна, не адпявядае чаканням. Як мінімум маім чаканням. Бо ў гэтым сезоне “Шахцёр”, нарэшце, пазбавіўся свайго галоўнага загану: кароткай лаўкі. Колькі гадоў салігорцаў крыткавалі за гэта, казалі, што каманда стамляецца да канца сезону, асабліва гуляючы на два фронты. Каманда падпісала неблагіх гульцоў, збіралася “БАТЭ” хістаць, але выдала дзве гульні з нешматлікімі момантамі і адзіным голам, ды і тое з пенальці. Каб быць аб’ектыўным, трэба ўлічыць, што паміж першымі турамі “Шахцёр” пасярод тыдня перамог “Слуцк” у паўфінале. Мабыць, з-за гэтай гульні і было цяжка. Тым не меньш, такі самы графік не перашкодзіў случчанам здабыць дзве перамогі ў чэмпіянаце. Тым цікавей было ўжывую паназіраць за камандай.

Гульню прыняў, як заўсёды, стадыён на Маякоўскага, за штучнае поле якога ўжо, пэўна, час пачаць турбавацца. Яшчэ трошкі і ён пратрэцца як дыван у хатке маёй бабулі. Адзначу толькі, на мой погляд, самыя цікавыя моманты, з арганізацыі гульні:

1. Як заўсёды, было шмат традыцыйных забаў для дзяцей, футбольны фрыстайл, конкурс па адгадванні ліку, на трэніровачным полі праходзілі гонкі дронаў. Што цікава, вядоўца актыўна рэкламаваў шоў Макса Барскага, не зважаючы на тое, што сярэдні ўзрост яго аўдыторыі гадоў 12.
2. Па-над полем лётаў дрон, не ведаю, ці выкарыстоўваўся ён у трансляцыі.
3. Было нечакана шмат людзей, больш за 1000, і нават аднекуль узяўся фан-сектар гаспадароў. Ці то “Мінск” стаў папулярным, ці то тут адміністратаўнага рэсурса след.
4. Пісалі, што гульню паказвалі з 8 камер. Яшчэ мінімум адная камера здымала персанальна гасцявы сектар.

Сама гульня адбылася цікавай. З пачатку мяч кантралявалі госці, “Мінск” небяспечна бег у контратакі. Здавалася, што “Шахцёр” не паспявае вяртацца, у дзвюх эпізодах Бушма выбягаў за межы штрафной і дзейнічаў як апошні абаронца. Прыходзілася шмат фаліць, каб спыніць хутканогіх “менчукоў”. Пасля аднаго з такіх штрафных мяч, нібыта, трапіў у руку камусьці з гасцей, але суддзя быў недалёка і пенальці не паставіў. “Шахцёр” адказаў хуткай атакай праз правы фланг, Матвейчык стрэліў у штрафную і Зіновіч зрэзаў у свае вароты.

У першым тайме “Шахцёр” увогуле больш атакаваў правым флангам, дзе дзейнічаў Багарыч і падтрымліваў Матвейчык. Багарыч такі ж высачэзны, бы і Лапцеў, але больш хуткі. Не мудрагеліў, гуляў проста і надзейна, больш пасаваў і пакінуў неблагое уражанне. Злева “Мінск” напружваў Сойры. Бачна, што ў хлопца добрая тэхніка, можа абгуляць адзін у адзін, але ў першым тайме неяк рэдка праз яго шла гульня. Не грэбаваў салігорскі клуб і закідкамі на Лапцева. Мо гэта і здаецца дужа просталінейным, але ж калі ў складзе ёсць Лапцеў, гэта добрая зброя. Ён заўсёды чапляецца за мяч, выконвае ролю слупа, які добра адкідвае на партнёраў. У адным жа з момантаў ён здолеў прадавіць адразу дваіх абаронцаў і небяспечна прабіць блізка да дзявяткі. Пасля падачы аднаго з кутавых, у Лапцева амаль атрымалася прабіць праз сябе. Такая рознабаковасць давала плён. Калі не з гульні, то з заробленых стандартаў ствараліся моманты. На 37 хвіліне Алексіевіч трапіў са штрафнога ў штангу, амаль адразу, пасля кутавога зноў не пашанцавала: папярэчына. “Мінск” увесь час намагаўся злавіць гасцей на контратацы, але білі, у асноўным, здалёк, у асноўным, міма.

Перад другім таймам Багарыч, які атрымаў траўму напрыканцы першага, быў заменены на Кавалёва. Цяпер ужо атакі “Шахцёра” шлі праз левы фланг. Хвілін за 10 Сойры стварыў тры выдатных моманты. Хлопец атрымліваў мяч недалёка ад цэнтральнай лініі, а потым цягнуў яго па флангу, абыгрываў абаронцаў і рабіў пас у цэнтр штрафной. Быў і ў яго момант, каб забіць, Кавалёў добра разагнаў атаку, зрабіў прастрэл, Лапцеў не здолеў прабіць, а Сойры разгубіўся, відаць, не чакаў, што да яго дойдзе мяч. Кавалёў таксама меў некалькі добрых момантаў. Кандрацьеў паспрабаваў неяк змяніць ход гульні, выпусціўшы Грамыка на 57 хвіліне. Ён сапраўды дабавіў крэатыву ў атацы, рабіў перадачы, добра адкрываўся, небяспечна прабіў з-пад абаронцы, але Бушма надзейна злавіў мяч. Пасля гульня трошкі супакоілася, “Шахцёр” адышоў назад, “Мінск” шукаў магчымасці наперадзе. На 75 хвіліне Хіжнічэнка змяніў Лапцева. Не так шмат часу, каб ацаніць гульню форварда, тым больш, што “Шахцёр” больш абараняўся. Тым не менш, ён добра чапляўся за мяч, відавочна, валодае добрай тэхнікай, але ў адным з момантаў не паразумеўся з партнёрамі, аддаўшы пас абы куды. Напрыканцы ў “Мінска” не шмат чаго атрымлівалася, што вельмі іх злавала. Каманда атрымала тры жоўтыя карткі за апошнія 10 хвілін. Ужо ў дададзены час яны здолелі арганізаваць навалу на вароты суперніка з ударамі здалёк, прастрэламі, падзеннямі і кутавым на 90+3, але нічога.

Як заўсёды, “Мінск” згуляў учэпіста, біўся, бег наперад і нерваваўся, калі не атрымлівалася. Вельмі цікава назіраць за іх хуткімі атакамі і гульнёй у кароткі пас. Хлопцы яшчэ дабяруць сваіх ачкоў, бо “Дынама” Брэст, “БАТЭ” і “Шахцёр” – сапраўды, вельмі цяжкі пачатак. “Шахцёр” стварае добрае ўражанне, каманда з магутным патэнцыялам і рознапланавамі атакуючымі гульцамі, але пакуль неяк сыравата, часам не хапае ўзаемапаразумення. 2 галы за 3 гульні (пенальці і аўтагол супернікаў) не тое, на што яны здольны. Спадзяюся, каманда Кубарава яшчэ набярэ ход.   

Фота: https://vk.com/fcshakhterby