Каб праўда не даведалася пра цябе

Я знайшоў у рамане Альгерда Бахарэвіча "Шабаны" вось гэты ўрывак са спартыўнага жыцця, і вырашыў размесціць яго ў сваім блозе.Нацыянальнаму футболу прысвячаецца...

Прыкладна на пятнаццатай хвіліне матчу чэмпіянату Б. паміж "ХРЗМС" і "Спартаком-Пахно" стала ясна, што з арбітрам нешта ня так. Судзьдзя міжнароднай катэгорыі Шкварка павозіў сябе відавочна неадэкватна: бегаў па полі, як клоўн па арэне цырку, не зьвяртаючы ўвагі на гульню, бесьперапынна сьвістаў і лез абдымацца да лайнсмэна. Калі другі лайнсмэн прыскакаў, каб даведацца ў чым рэч, судзьдзя Шкварка выкраў у яго сьцяжок і паспрабаваў схаваць яго ў трусах галкіпэра "Спартаку-Пахно". Інспектар гульні быў вымушаны спыніць сустрэчу на 21-й хвіліне. Ён асабіста ганяўся за Шкваркам па ўсім поле, але беспасьпяхова - Шкварка дэманстраваў выдатную хуткасьць, даказаўшы ўсім недабразычліўцам, што нездарма мае міжнародную катэгорыю і зь фізічнай падрыхтоўкай у яго ўсё ў парадку. Пры гэтым Шкварка ні разу не пакінуў межы поля, што было адзначана ва ўсіх без выключэньня справаздачах, нават у паліцэйскай. Да паляваньня на няўлоўнага судзьдзя шчыравал гульцы "ХЗРМС", у браму якіх Шкварка ў першым коле прызначыў тры пэнальці. Але Шкварка ўцёк і ад іх. У рэшце рэшт, калі арбітар стаяў у цэнтральным коле, не выяўляючы ніякіх прыкметаў стомы, гатовы пусьціцца наўцёкі чарговы раз, на стадыён прыехалі Шкваркавы бацькі. "Сынок, не дуры! - крычала яму старая маці. - Здайся, дадуць тры гады, яшчэ да маёй сьмерці выйдзеш! Пашкадуй мяне, старую!" Бацька плакаў. Толькі тады судзьдзя даў узяць сябе пад рукі інспэктару фэдэрацыі і вывесьці пад ухвальны сьмех фанатаў у падтрыбунныя памяшканькі. Пробы крыві, мачы, спэрмы і вугляродны аналіз валасоў ня выявілі ніякага сьледу алькаголю ці псыхатропных рэчываў. Шкварка ўвесь час сьмяяўся, махаў рукамі і гучна тлумачыў, што ў яго сёньня проста вельмі добры настрой. Ролік з відэазапісам таго матчу абышоў увесь сьвет: за два дні трыццаць мільёнаў наведваньняў на ютубе. На другі дзень судзьдзя даваў тлумачэньні ў фэдэрацыі і гэтым разам зрабіў уражаньне абсалютна адэкватнага чалавека. Шкварка распавёў, што перад матчам "ХРЗМС" і "Спартаку-Пахно", гадзіны за дзьве да пачатку, ён перакусваў у кавярні "Какаду". Да яго паселі дзьве маладыя жанчыны - на гэтых словах Шкварка неяк дзіўна заўсьміхаўся, так што старшыня фэрэрацыі спалохаўся, як бы не давялося бегаць за спрытным судзьдзём па ўсіх кабінэтах. Жанчыны прапанавалі яму паехаць да іх, ён адмовіўся, спаслаўшыся на вячэрнюю гульню, яны не настойвалі, ён пачаставаў іх півам, а сам выпіў кавы, ён заўсёды п'е перад гульнёй каву. Сталі шукаць жанчын, але безвынікова - ніводная з насельніц маленькага гарадка не адпавядала прыкметам, апісаным Шкваркам. Аднак ужо назаўтра Шкварка прызнаў у інтэрвію газэце "Фізкультурнік Б", што выпіў перад гульнёй паўбутэлькі гарэлкі, бо быў у дэпрэсіі, а на стадыёне яго разьвезла, і больш ён нічога не памятае. Праз тры дні адбылася прэс-канфэрэнцыя, на якой Шкварка ўжо заявіў, што выпіў незадоўга да матчу бутэльку каньяку. Чаму аналіз не паказаў наяўнасьці ў крыві алькаголю, Шкварка патлумачыць ня змог. Дысцыплінарная камісія нацыянальнай фэдэрацыі дыскваліфікавала Шкварку пажыцьцёва. Празь пяць гадоў зь ім сустрэўся журналіст незалежнай спартовай газэты - Шкварка, які працаваў у Шабанах вартаўніком, абверг усё сказанае ім дагэтуль і пракаментаваў забытую ўжо на той час усімі падзею наступным чынам: "Часам лепш ня ведаць праўды, каб праўда не даведалася пра цябе". Журналіст зрабіў гэта загалоўкам свайго матэрыялу, за які Шкварка падаў на яго ў суд, абвясьціўшы ўсё выдумкай і паклёпам.

Бахарэвіч А. Шабаны. Гісторыя аднаго знікнення : раман. - Мінск: Галіяфы, 2012. С. 187-189.