Як я глядзеў матч «Белшына» - «Слуцк» або Welcome to Belarus!

Канчатак любога месяца для мяне перш за ўсё асацыюецца з маім старым тэлефонам. Калі трафік на ноўтбуке і смартфоне набліжаецца да крытычнай адзнакі, я звяртаюся да свайго старага Veona, якім амаль не карыстаюся, з чыёй дапамогай маю хаця б мінімальны выхад у сусветнае павуцінне. 

Да таго ж, вельмі хацелася паглядзець у інтэрнэце футбол "Белшына" - "Слуцк". Па-першае, як заўзятар случчан я не мог прапусціць гульню блізкай да сэрца каманды. Па другое, надоечы я ы матч, таму было цікава праверыць, ці спраўдзяцца мае прагнозы. У Бабруйск, на жаль, паехаць не было магчымасці - на першым месцы былі 3 мае курсавыя работы, якія не могуць чакаць.

У суботу, за дзень да гульні, у галаву раптам уляцела ідэя: скарыстацца белтэлекамаўскім вай-фаем. Я недзе адным вокам чытаў, што перад чэмпіянатам свету па хакеі ўсю нашу сталіцу забяспечылі якасным інтэрнэт-пакрыццём, якім нават не сорамна будзе скарыстацца выпадковаму амерыканцу ці яшчэ каму заўгодна. А калі я ўбачыў, колькі каштуюць карткі доступу, то мая ідэя падалася мне яшчэ больш геніяльнай: 600 хвілін усяго за 11400. Адзіны мінус - без пашпарта картку не атрымаць.

Суворая беларуская рэальнасць вельмі хутка мяне абламала. Патрапіць у інтэрнэт мне пашчасціла раза з 15-га і толькі пасля таго, як я пералёг з аднаго боку ложка на другі. Злобным жартам пасля ўсяго гэтага выглядае застаўка стартавай старонкі аўтарызацыі, дзе патэнцыяльнага карыстальніка вай-фая шчыра вітаюць на беларускай зямлі. Яшчэ прапануюць 4 мовы для таго, каб ён (ці яна) маглі ўвесці логін і пароль. Таксама я вельмі здзівіўся, калі ўбачыў на мапе кропак доступу ажно 4 хот-споты ў сваім доме. 

Шчасце маё доўжылася каля 5 хвілін - я нават не паспеў паглядзець . Усяго за суботні дзень я змог скарыстацца вай-фаем роўна 2 (два) разы. Я ўжо прадумаў план на наступны дзень - пайсці з ноўтам куды-небудзь у парк, бліжэй да цэнтра горада і паглядзець там футбол. Надвор'е ж добрае, чаму б і не.

Але ў нядзелю здарылася нешта чароўнае. Раніцай я з першага раза здолеў патрапіць у інтэрнэт і на працягу хвілін 30-ці змог даволі камфортна карыстацца ўсімі нішцякамі цывілізацыі. Зразумела, адразу з'явілася надзея на футбольны вечар у дамашней абстаноўцы.

У 15:35 я так жа беспраблемна змог падключыцца і стаў назіраць, як бабруйскія футбалісты разміналіся перад гульнёй.

Але як толькі каманды выйшлі на перадматчавую цырымонію, інтэрнэт знік.

Пасля вяртання да прагляду матча, мяне (і усіх гледачоў) чакаў яшчэ адзін сюрпрыз. Гук каментарыя быў жудасным і нагадаў, як у старых аўтобусах аб'яўлялі прыпынкі. Праўда, праз хвілін 30 каментатару паведамілі пра праблемы з гукам, якія хутка былі выпраўлены. Таксама хочацца выказаць павагу прэс-аташэ "Белшыны" і па сумяшчальніцтву каментатару відэа-трансляцый за беларускую мову (на жаль, не ведаю імя гэтага чалавека). 

Інтэрнэт працаваў няблага (судзячы па хуткасці, дык увогуле лётаў), вылятаючы толькі перад небяспечнымі момантамі ля варот Артура Лясько. Калі казаць пра гульню, то першы тайм быў даволі нецікавым і небагатым на моманты. "Слуцк", як мне падалося, гуляў вельмі павольна ў атацы, у абароне ж усё было ОК - Бледа быў фактычна выключаны з гульні.

У перапынку змог паназіраць, як футбалісты абедзвюх каманд паўдзельнічалі ў акцыі "Фрукты - дзецям" і падаравалі дзецям з дзіцячага дома мячы і фрукты. Годная акцыя, такім чынам бабруйчане атрымалі яшчэ некалькі дзясяткаў верных заўзятараў.

Другі тайм змясціў у сабе ўсю небяспеку гульні. Спачатку неверагодны сэйв зрабіў Артур Лясько, але тут жа случчане атрымалі гол ад Мануэля Бледа. Адразу стала трывожна: тры мінулыя гульні з такім жа сцэнарыем скончыліся паразамі. 

Але 27 красавіка аказаўся шчаслівым днём для "Слуцка" - случчане здолелі выраўняць гульню і вырваць перамогу, дзякуючы двум стандартам (Бог пачуў мяне!). Спачатку Андрэй Якаўлеў нарэшце забіў доўгачаканы гол, а потым Вадзім Мілько цудоўна выканаў штрафны ўдар. 

Паміж галамі случчан паспеў адзначыцца і Юрый Крот, які быў выдалены з тэхнічнай зоны, а потым выдаў новы маналог на прэс-канферэнцыі, які ўжо паспеў, нібы гарачыя піражкі, разляцецца па спартыўным сайтам.

Дарэчы, радасць Мілько - гэта апошняе, што я ўбачыў у матчы. У наступны раз вай-фай перастаў здзеквацца з мяне толькі пасля гульні. 

Вось так я паглядзеў футбол. Эмоцыі дваякія: радасць ад доўгачаканай перамогі і сорам за такі "інтэрнэт". Нават не за інтэрнэт - за радзіму. Першы раз такое ж пачуццё было, калі аднойчы каля паштампа адзін замежнік па-англійску спытаў, ці зможа ён на 100-ке даехаць да плошчы Перамогі. Атрымаўшы ад мяне станоўчы адказ, ён не змог улезці ў аўтобус, бо быў выпіханы натоўпам. Сёння быў другі раз.

А што, інтэрнэт ёсць - ёсць, а як працуе - гэта ўжо другараднае. на самой справе, лепш зрабіць доступ даражэйшым, але паслугу больш якаснай, каб такіх гісторый больш не было. А ўвогуле, мараль у тым, што трэба ездзіць на футбол.

З перамогай!