— Прыязджаючы ў Беларусь, ты ўдзельнічаеш у кампаніях, каб збіраць грошы на добрыя справы. Апошнім разам — на будаўніцтва дзіцячага хоспісу. Табе складана сустракацца з цяжка хворымі дзецьмі?

— Можа, у мяне моцны характар, але я не плачу, калі прыходжу дадому пасля такіх сустрэч. Я проста думаю, чым яшчэ магу дапамагчы. Існуе вялікая розніца паміж жалем і спачуваннем. Жыль вымагае тваіх эмоцый і не прыносіць аніякай карысці. Спачуванне ж немагчымае без актыўных дзеянняў.

— Як гэта разумець?

— Можа, я дрэнны чалавек, але ніколі не даю грошай вулічным жабракам. У большасці з іх ёсць рукі-ногі: чаму ты не працуеш і б’еш на жаль? У роднай Оршы жыве мой цёзка Аляксей Талай, які ў дзяцінстве страціў рукі і ногі. Вось дзе можна канчаткова страціць надзею! Але ён выстаяў, стварыў сям’ю і актыўна яшчэ дапамагае іншым. Наш аршанскі Нік Вуйчыч! Такімі людзьмі я заўсёды захапляюся. Вельмі важна жыць з пачуццём кахання і надзеі ў сэрцы, нават калі няма нікога побач. Проста з любоўю ставіцца да навакольнага свету і яго насельнікаў, – сказала Талай.

Аліна Талай: “Было смешна, калі сказалі: Табе будзе вельмі цяжка знайсці мужа, бо ў цябе ўсё ёсць”

Автор: Алексей Мойсейчук

Источник: budzma.by