Сныціна пра пачатак трэнерскай кар'еры: «Я ўбачыла, што «Лондан Лаянс» усім прайграюць. І падумала, чаму б не прапанаваць сваю дапамогу»
Беларуская экс-баскетбалістка Кацярына Сныціна распавяла, як прыйшла да трэнерскай працы ў сваёй былой камандзе «Лондан Лаянс».
– Не вытрымала сэрцайка, хоць трэнерам – але вярнулася ў сваю былую каманду «Лондан Лаянс». Расказвай, дзяліся: як, чаму, навошта?
– Гэта факт, так, у ролі гульца я ўжо ў мінулым. Ну вось тут магу хоць «усю сківіцу даць», што ў ролі гульца я не вярнуся, таму што гэта проста маральная такая стомленасць. І я б не вытрымала быць гульцом. Гэта значыць трэба было б зноў трэніравацца ў тым рэжыме, у якім я трэніравалася, а быць такім гульцом-сярэднячком, я сабе ніколі гэтага не жадала. Таму, як мінімум праз тое, што мне не хочацца больш трэніравацца як трэба для таго, каб быць прафесійнай баскетбалісткай, я дакладна на гэтую ніву не вярнуся. Але так, я трошкі вярнулася ў баскетбол – у тым плане, што ўбачыла, як сёлета, у гэтым сезоне гуляе «Лондан Лаянс». У нас памянялася кіраўніцтва клуба яшчэ ў канцы мінулага сезону, і новае кіраўніцтва вылучыла наогул нейкі мінімум фінансаў на жаночы клуб. Там гульцы, дзяўчынкі, некаторыя нават ніколі не гулялі на прафесійным узроўні, гэта значыць ім па 16-20 гадоў. Я ўбачыла, што яны ўсім прайграюць, і гэта, вядома, вельмі сумна выглядае. І я падумала, чаму б не прапанаваць сваю дапамогу.
На той момант я яшчэ не разумела, як магу ім дапамагчы. Я проста прыйшла на пару трэніровак і ўбачыла, што ім як мінімум патрэбны чалавек, які б растлумачыў самім дзяўчынкам, як рыхтавацца да трэніровак, да гульняў і гэтак далей. Гэта значыць нейкія нюансы, якія я на працягу сваёй кар'еры для самой сябе высветліла, гледзячы на іншых, пытаючыся, чытаючы кнігі, гледзячы ўсякія відосы, усё на сабе апрабавала. Вось такой інфармацыяй мне першапачаткова хацелася з імі падзяліцца. Я гэта раблю, але там яшчэ дадалася опцыя. У нас ёсць толькі адзін трэнер, і ён спытаў, ці не хачу я правесці баскетбольную трэніроўку. Я пагадзілася, мне было весела. Дзяўчынкам таксама было весела, праўда, яны набегаліся. І вось неяк нечакана тыдзень таму я правяла сваю першую баскетбольную трэніроўку для баскетбольнай каманды.
– У каманды «Лондан Лаянс» цяжкае фінансавае становішча. Мужчынская каманда фінансуецца добра, а на жаночую сродкаў не хапае. Дзяўчаты не атрымліваюць зарплаты. І ты, як кажуць, на грамадскіх пачатках. Ці надоўга вас усіх хопіць?
– Дзяўчат хопіць на сезон, бо гэта не так, што заўтра прыйду, а паслязаўтра не прыйду, бо не хачу; гэта не так. Мне пашанцавала ў тым плане, што хоць дзяўчынкам і не плацяць, але яны ўсе любяць баскетбол і яны, што б я ім ні дала, усё ўспрымаюць з энтузіязмам, яны проста ірвуць з месца, усё спрабуюць зрабіць на хуткасці. Таму я не баюся таго, што ў адзін дзень хтосьці скажа: «Ой усё, я на трэніроўку больш не прыйду». Я размаўляла з кіраўніцтвам, не з фінансавымі дырэктарамі, а проста з дырэктарам клуба, які тут, у Лондане. І ён сказаў, што ёсць надзея, што ў далейшым «Жальгірыс», хто цяпер валодае нашым клубам, будзе выдзяляць больш грошай. Я насамрэч не вельмі веру, бо не думаю, што ў самой Літве ў жаночы баскетбол шмат укладваюцца. Так што з чаго б літоўскаму клубу ўкладвацца ў брытанскі жаночы баскетбол? Я ў гэта не веру. Але ёсць надзея на тое, што хоць бы ў наступным годзе будзе фінансаванне, і дзяўчынкам, і каго паклічуць гуляць у гэты клуб, хоць бы будуць плаціць, – распавяла Сныціна.
