Дзе сёння афрыканец, які праваліўся ў «Шахцёры» і нібыта абакраў Эбонга

Патрык Сібамана з’явіўся ў Салігорску летам 2017 года – у сезон, калі Івану Галаватаму, рэжымнаму гендырэктару «Беларуськалія» (галоўнага спонсара «Шахцёра», калі што), надакучыла быць у цені БАТЭ. У клуб завезлі адразу дзевяць легіянераў – праўда, загулялі з іх толькі двое, і ўвогуле тая кампанія нагадвала вялікі распіл.

Сібаману можна назваць сімвалам бязглуздзіцы, што адбывалася тады ў гарняцкай сталіцы Беларусі.

Чалавек з загадкавым прафайлам

Клуб прадстаўляў 21-гадовага Сібаману як трохразовага чэмпіёна роднай Руанды і двухразовага ўладальніка Кубка, а яшчэ як зборніка ўсіх узростаў – ад юнакоў да нацыянальнай каманды. За апошнюю на момант пераезду ў Беларусь левы вінгер нібыта ўжо правёў 15 сустрэч, адзначыўшыся ажно 7 галамі і 5 асістамі. Але і гэта было толькі сцвярджэннем зацікаўленых асоб з «Шахцёра».

Насамсправе прафайл легіянера быў загадкай. Чэмпіянат Руанды настолькі слабы, што статыстычныя сэрвісы амаль не сочаць за ім. Таму немагчыма дакладна сказаць, колькі руандыйскіх чэмпіёнстваў у Сібаманы і які ўнёсак у іх ён зрабіў.

З афрыканскімі зборнымі таксама ёсць пытанні. Напрыклад, паводле звестак Transfermarkt да падпісання з беларускім клубам Сібамана згуляў за зборную толькі чатыры разы (дэбютаваў у 16 гадоў), прычым без выніковых дзеянняў. А вось Wikipedia сцвярджае, што ён усё ж такі забіваў (па разу ў таварыскіх матчах з Угандай і Танзаніяй) і што матчаў за галоўную каманду было больш, чым чатыры, але без дакладнага ўказання колькасці.

Зборная Руанды на той момант займала 119-ю пазіцыю ў сусветным рэйтынгу, у той час як беларуская была 71-й. Тым не менш «Шахцёр» шчодра прапанаваў навічку адразу трохгадовы кантракт.

У Салігорску праваліўся і запомніўся зусім не з футбольнага боку

У другой частцы сезона-2017 неўзабаве пасля пераходу легіянер правёў поўны матч супраць «Мінска», а затым выйшаў у старце супраць брэсцкага «Дынама» – адгуляў да 68-й хвіліны, пакуль не быў заменены праз траўму, якую атрымаў на роўным месцы. У той час, як партнёры забівалі другі гол, а потым яго святкавалі, руандыіец раптам закульгаў ды сеў на газон.

Больш за аснову афрыканец у тым сезоне не выходзіў. Ужо восенню крыху пагуляў за дубль і нават адзначыўся голам.

Сезон-2018 склаўся яшчэ горш – 4 хвіліны за аснову ў матчы чэмпіянату супраць «Іслачы» і поўны матч у Кубку супраць «Чысьці» на нетыповай пазіцыі левага абаронцы. Супернік з першай лігі быў разгромлены 11:0. Тады ж і Сібамана набраў усе свае беларускія выніковыя балы – забіў сам і аддаў галявую.

У астатнім жа легіянер выступаў за рэзервовую каманду, дзе адзначыўся трыма мячамі. За аснову яго практычна не заяўлялі, таму нічога дзіўнага, што зімой кантракт быў датэрмінова скасаваны.

Аднак нават нягледзячы на дэфіцыт сур’ёзнай гульнявой практыкі, Сібаману працягвалі выклікаць у зборную. Гэта тлумачылася проста: зборная Руанды складаецца ў асноўным з футбалістаў, што гуляюць на Радзіме або ў суседняй Танзаніі. А тыя рэдкія гульцы, якія дабіраюцца да Еўропы, аўтаматычна становяцца прыярытэтным выбарам. У 2018-м акрамя Сібаманы ў руандыйцаў быў яшчэ ўсяго адзін еўрапейскі легіянер – цэнтральны абаронца бельгійскага «Цюбіца» (Д2) Саламон Нірысарыке. А рэйтынг зборнай да таго часу апусціўся да зусім непрыстойнага 132-га месца.

З Беларусі Сібамана з’ехаў бясслаўна, а партнёрам запомніўся крадзяжом. Па словах тагачаснага капітана «гарнякоў» Паўла Рыбака, легіянер прыхапіў з сабой на Радзіму палову рэчаў Макса Эбонга. Рыбак выказаў здагадку, што, магчыма, у дзяцей афрыканца такі ж памер адзення і абутку, як у Эбонга.

Стаў чэмпіёнам Кеніі, змагаецца за медалі ў Эфіопіі

«Шахцёр» пакуль застаецца апошнім еўрапейскім досведам для Сібаманы. Пасля Беларусі ён вярнуўся ў Афрыку, некалькі разоў сядзеў без клуба (рэкордная паўза расцягнулася на сем месяцаў), а акрамя Радзімы выступаў у Мазамбіку, Танзаніі, Кеніі (стаў чэмпіёнам у складзе «Гор Махія Найробі») і Лівіі.

Зборная да вінгера не страціла цікавасці, праўда, зусім эпізадычнай. У 2019-м Сібамана пару разоў выходзіў на замену ў Кубку афрыканскіх нацый (КАН), пасля чаго не атрымліваў выклікаў да восені 2023 года. У гэты перыяд руандыйцамі паспеў пакіраваць Карлас Алос – з сакавіка-2022 па жнівень-2023. Яму вінгер таксама не спатрэбіўся – якраз з Руанды трэнер выправіўся за сваім беларускім досведам. А праз пару месяцаў пасля ад’езду пераемнік Алоса паклікаў Сібаману на матчы кваліфікацыі да чэмпіянату свету супраць Зімбабвэ і ПАР, даўшы на полі 15 і 45 хвілін адпаведна. Сустрэча з ПАР скончылася сенсацыйнай перамогай Руанды 2:0. Сібамана выйшаў, калі ўсе галы ўжо былі забітыя.

Апошні на сёння выклік датуецца чэрвенем 2024-га – экс-«шахцёр» праседзеў у запасе сустрэчу з Лесота. Усяго за кар’еру ў зборнай ён згуляў ці то 15 (Transfermarkt), ці то 17 (Wikipedia) матчаў, затое гэтыя рэсурсы сыходзяцца на двух галах.

Прама цяпер 29-гадовы футбаліст выступае ў вышэйшай лізе Эфіопіі за «Этыё Электрык», з’яўляючыся гульцом ратацыі: у 20 матчах набраў 2+2, але толькі 5 разоў выйшаў у старце. Аднойчы Сібаману прызналі найлепшым гульцом матча. Каманда цяпер змагаецца за медалі – пасля 31 тура ідзе чацвёртай, адстаючы ад трэцяга месца на 3 пункты.

Transfermarkt сёння ацэньвае Сібаману ў 75 тысяч віртуальных еўра, больш было толькі на момант пераходу ў «Шахцёр» – 100 тысяч.

Афрыканец вядзе сацсеткі. Там шмат часу прысвячае Богу, а яшчэ вельмі задаволены жыццём у Эфіопіі, куды перавёз жонку і дзвюх дачок.

Не падобна, што рэчы Эбонга ён прыхапіў для іх.