Якімі былі першыя шалікі фанатаў БАТЭ

1. Вось яна! Першая разетка БАТЭ! Вязаны жоўта-сіне-жоўты шалік. Год вырабу – 1996! Так! Менавіта 1996 г. Гэта значыць, катаючыся па другой лізе, ружы ў барысаўчан ужо былі, хоць і ў самым простым выкананні. Рабіліся яны хутчэй за ўсё на месцы, ў Барысаве.

2. Гэта быў другі шалік ў гісторыі жоўта-сіняга руху і першы ў тым выглядзе, у якім мы прывыклі бачыць фанацкі шалік. Шалікі былі выпушчаныя ў Польшчы накладам каля 30 штук у 1997 годзе. На адным з бакоў надпіс «YELLOW BLUE LIGHTNING» («ЖОЎТА СІНЯЯ МАЛАНКА») – менавіта так у той час называла сябе група актыўных заўзятараў БАТЭ, на другім баку надпіс «ФК БАТЭ БОРИСОВ». Таксама адразу ў вочы кідаецца і «ромбік» – эмблема ФК «БАТЭ», якая была ў клуба ў тыя часы. У хуткім часе былі выпушчаны яшчэ дзве рэплікі гэтага шаліка, якія, нягледзячы на ідэнтычны малюнак, вельмі лёгка адрозніць. Дадзеную ружу вельмі няпроста цяпер знайсці, і вельмі рэдка сустрэнеш на стадыёне!

3. У тым жа далёкім 1997 годзе ў Расеі была выпушчана знамянальная партыя шалікаў. Ёсць версіі з жоўтай і сіняй махрой. Наклад невялікі – 20 штук. Унікальнасць гэтых шалікаў ў тым, што гэта першыя (і на дадзены момант, напэўна, адзіныя) хуліганскія ружы фанатаў БАТЭ. Чаму першыя – зразумела. Растлумачым наконт адзіных: ужо пасля гэтых руж былі выпушчаныя яшчэ некалькі відаў нібыта хуліганскіх шалікаў (з адпаведнымі атрыбутамі), але фанаты да іх вырабу дачынення не мелі. Каламуцілі іх звычайныя камерсанты з рынку, а народ за адсутнасцю іншых купляў тое, што ёсць.Гэта, напэўна, самы каштоўны шалік БАТЭ на дадзены момант у сілу апісаных вышэй прычын!

4. У 1999 годзе ў атэлье, што размяшчалася ў барысаўскім Доме Быта, пачалася вытворчасць сваёй вязанай, так званай, атрыбутыкі ФК БАТЭ. У тым ліку былі зроблены шалікі для заўзятараў жоўта-сініх. У наш час той асартымент барысаўскага атэлье выклікаў бы ўсмешку, ды і тады ад гульні да гульні ён проста ляжаў незапатрабаваным. Але з часам шалікі і павязкі на галаву сталі карыстацца попытам у барысаўчан.Фанаты да гэтых руж паставіліся вельмі скептычна. Па-першае, яны аднабаковыя. Па-другое, цана на гэтыя шалікі ў той час была ня менш, чым на звыклыя для нас разеткі, якія прадавалі тады на Дынама. Па-трэцяе, такую ружу маглі зняць з любога заўзятара, які і блізка да фанатаў дачынення ня меў. Заходзілі, вядома, на сектар людзі і ў такіх шаліках, але гэта было хутчэй за адсутнасцю іншага выбару. Крыху пазней, калі шалікі пачалі з’яўляцца ў адносна вольным продажы, аднабаковыя сплаўлялі для абмену. Таму нямала іх засталося ў менскіх і брэсцкіх калекцыянераў.У цяперашні час гэта адзіная аднабаковая вязаная ружа. Каштоўнасць уяўляе за кошт сваёй рарытэтнасці.

Матэрыял узяты з паблiку BATEall