Оперныя сюжэты, батут, Blue (Da Ba Dee) і хітовая афтапаці – Алімпіяду-2026 закрылі ў антычным амфітэатры

Алімпіяда-2026 скончылася. У Вероне на Алімпійскай арэне – амфітэатры, пабудаваным яшчэ ў 30 годзе да нашай эры, – адбылася цырымонія закрыцця Гульняў.

Пачалі з оперы – і чалавека, які ўключыў нам святло.

Пасля яго знікнення нам паказалі падрыхтоўку да цырымоніі – у лабірынтах за кулісамі арэны.

Зрэшты, разбудзілі нашага галоўнага героя оперы – Рыгалета, які пайшоў збіраць усіх іншых «калег» з опер: Мадам Батэрфляй, Фігара і іншых.

Нарэшце спектакль пачаўся! Рыгалета з’явіўся з-пад зямлі на вялізнай жырандолі.

Кіраўнік сцэны спрабаваў спыніць персанажаў розных опер Джузэпэ Вердзі, але не ўдалося – і яны перайшлі непасрэдна да оперных спеваў.

Пасля гэтага ўсе персанажы рушылі на плошчу непадалёк ад арэны – цэнтральную плошчу Вероны – каб сустрэць спартсменаў-удзельнікаў Гульняў.

Рыгалета ж адправіўся на ровары ў Тэатр Філармоніка, хоць не з першага разу сеў на ровар правільна, дзе адбыўся заключны акт гэтай оперы.

Мы ж перайшлі да наступнага сегмента – «Твар Італіі» . Нам паказалі твары звычайных людзей – рознай стаці і ўзросту, якія сталі фонам для харэаграфічнага нумара.

Вынік сегмента – жыхары гарадоў-гаспадароў Алімпіяды, пераважна валанцёры і актывісты (але былі і былыя спартсмены) вынеслі сцяг Італіі. Пасля чаго да іх для цырымоніі ўзняцця сцяга далучыліся італьянскія алімпійскія медалісты.

Гімн Італіі выконвалі і на Алімпійскай арэне, і ў філармоніі – адначасова.

Пасля гэтага нам нагадалі шлях алімпійскага агню, які гарэў падчас Алімпіяды ў Мілане і Карціне. У Вероне яго занеслі на стадыён не ў традыцыйнай паходні, а ў спецыяльнай пасудзіне ў адмысловым муранскім шкле.

Гонар унесці яго мелі алімпійскія чэмпіёны Лілехамера-1994 Маўрыліа Дэ Зольт, Марка Альбарэла і Сільвіа Фаўнер, якія выгулялі эстафету ў лыжных гонках.

Яны ж запалілі алімпійскія кольцы на арэне.

Пасля гэтага на арэну нарэшце пусцілі сцяганошаў. Выходзілі яны пад вядомыя музычныя хіты з італьянскага кіно ў выкананні гурта Calibro 35.

Некаторыя атлетыя з тых, хто яшчэ застаўся ў Італіі, весяліліся – нездарма ж трэнавалі падтрымкі!

Пасля парада атлетаў – Ода да радасці з данінай сцягу ЕЗ і ролік пра веліч зімовага спорту на гэтай Алімпіядзе.

Далей перайшлі да сегмента, які называўся «Узвышэнне», пабудаванага на ўзаемадзеянні танцораў і люстраных калон.

Пасля чаго на сцэне ў сіне-жоўтым касцюме з’явіўся танцор Рамон Аньелі. Магчыма, супадзенне, але ён скончыў Украінскую балетную акадэмію ў Мілане – яна так называецца, бо карыстаецца ўкраінскімі методыкамі выхавання ў балеце.

Пасля яго – Флавіа Канонэ з нумарам на батуце. Ён прадстаўляў Італію ў гэтым відзе на АГ-2004, 2008 і 2012.

У завяршэнні сегмента – выкананне радкоў «Боскай камедыі» Дантэ Аліг’еры.

Далей перайшлі да традыцыйных цырымоній узнагароджання – у лыжным мас-старце і сярод жанчын, і сярод мужчын.

У жанчын бронзу атрымала швейцарка Надзя Келін, срэбра – нарвежка Хэйдзі Венг, золата – шведка Эбі Андэрсан. Вы яе можаце памятаць па эстафеце – гэта яна кур’ёзна дабягала этап эстафеты без лыжы. Але лёс цалкам вярнуў ёй за гэты няшчасны выпадак.

А далей – чыста нарвежская цырымонія ў мас-старце мужчынскім. Бронза – у Эміля Іверсена, срэбра – у Марціна Нюэнгета, золата – ва ўжо легендарнага Ёханеса Клэба. 11-ы залаты медаль Алімпіяды – больш толькі ў Майкла Фэлпса.

Потым прысвяцілі ролік валанцёрам – тым, без каго Алімпіяда была б немагчымая.

Далей уварваўся італьянскі дыджэй Габры Понтэ – са сваім легендарным трэкам Blue (Da Ba Dee), створаным у складзе гурта Eiffel 65. Але з харэаграфічнай пастаноўкай пад яго, прысвечанай валанцёрам гэтай Алімпіяды.

Запрасілі, у прыватнасці, і Марыа Гарджула – валанцёра, які дапамагаў арганізоўваць яшчэ Алімпіяду-1956 у Карціне!

У завяршэнне гэтага сегмента новаабраныя члены Камісіі атлетаў МАК Вон Юн Чжон і Ёхана Таліхярм падзякавалі прадстаўнікам валанцёраў.

Пасля чаго момант памяці для таго, каб згадаць тых, каго няма з намі. З Мадам Батэрфляй.

Наступны сегмент – «Выдатная зямля, водны цыкл», прысвечаны вадзе як элементу, які аб’ядноўвае ўсё жывое на планеце. Завяршылі яшчэ адной знакавай італьянскай песняй – Il Mondo, у выкананні сучаснай спявачкі-сонграйтаркі Джаан Ціле.

Пасля гэтага – пратакольная частка. Першапачаткова перадалі сцяг Алімпійскіх гульняў наступным гаспадарам зімовай Алімпіяды, Францыі. У 2030-м спаборніцтвы прымуць Французскія Альпы – вось так, без дакладна вызначанага горада.

Пад «Марсельезу» – якая паступова і стала гэтым «артыстычным» сегментам перадачы правоў гаспадара – на арэне з’явіліся французскія медалісты гэтай Алімпіяды, сфармаваўшы кола вакол аркестра. Далей нам прадставілі хайлайты лакацый наступных Гульняў.

Затым па пратаколе – прамовы, прамовы, прамовы. Джавані Малага, прэзідэнт арганізацыйнага камітэта Мілана-Карціны, і прэзідэнтка МАК Кірсці Ковентры гаварылі шмат агульных фраз пра важнасць гэтай Алімпіяды і міру ў свеце. «Свята чалавечнасці», «іншы свет магчымы праз спорт», «дух міру і адзінства», «спорт нас аб’ядноўвае», «спартсмены могуць натхняць свет вольна, бяспечна і з гонарам» і падобныя даўно заезджаныя тэзы.

Пасля гэтага Ковентры аб’явіла Алімпіяду-2026 закрытай.

Затым нам нагадалі найлепшыя моманты Гульняў – яшчэ ад цырымоніі адкрыцця. І вярнулі герояў опер з самага першага сегмента – у сусветна вядомую кампазіцыю Людавіка Эйнаўдзі ў выкананні піяністкі Глорыі Кампанер.

Менавіта пад гэтыя ноты згас алімпійскі агонь у Мілане, Карціне і Вероне.

Рыгалета ж працягнуў даследаваць калідоры старажытнай арэны і запусціў святкаванне завяршэння гэтай цырымоніі.

Major Lazer з проста-такі кучай запрошаных выканаўцаў – вайб 2016-га вярнуўся на афтапаці! Потым яны яшчэ і сказалі, што тут на арэне «мір, любоў і адзінства» і так «можа быць паўсюль».

Працягнуў выступы шматразовы ўдзельнік музычнага фэсту «Санрэма» і прадстаўнік Сан-Марына на Еўрабачанні-2022, нараджэнец Вероны Акілле Лаўра – з песняй Incoscienti giovani.

На гэтым і завяршылі цырымонію – канчатковая кропка Алімпіяды!

Фота: Станіслаў Арашкевіч/Tribuna.com, Віталь Клюеў/Tribuna.com, скрыншоты трансляцыі Eurosport, Olympics