var newGoogleBotRegExp = new RegExp('moto g power', 'gi').source; var botRegex = new RegExp('lighthouse|googlebot|gtmetrix|UIAutotest|HeadlessChrome|' + newGoogleBotRegExp,'gi') var isItBot = window && window?.navigator && window?.navigator.userAgent && window?.navigator.userAgent.match(botRegex) if (!isItBot) { (function(w,d,s){ var f=d.getElementsByTagName(s)[0], j=d.createElement(s);j.async=true;j.src= 'https://securepubads.g.doubleclick.net/tag/js/gpt.js?network-code=21769647153';f.parentNode.insertBefore(j,f); })(window,document,'script'); }
OLBIER

OLBIER — каментарыі

Дата рэгістрацыi: 27 жніўня 2014 г.
0.25
Рэйтынг
18913
Месца на сайце

Каментары карыстальнiка

    OLBIER
    Спадарства, патлумацьце мне, калі ласка, навошта перакладаць тэкст каментара Станюты на рускую?
    1
    OLBIER
    Пакуль журналісты будуць дапускаць магчымасьць бяздумна перадрукоўваць кантэнт з замежных парталаў, а мы не навучымся не прымаць гэта "ОГЭ", у нас і футбола свайго ніколі нават ня будзе.
    OLBIER
    Сітуацыя незайздросная, вядома. Але для мяне ГлебС назаўсёды будзе асацыявацца толькі з Бульбашжорам.
    8
    +9 / -1
    OLBIER
    адказаў на каментарый карыстальніка ceasarby
    Перад сумленьнем.
    Дзякуй за ўдакладненьне.
    OLBIER
    "Шчыры нацыяналіст сумленьнем чыст" (© Рыгор Барадулін).
    1
    +2 / -1
    OLBIER
    Дзякуй! Найлепшае інтэрвію, якое я чытаў на Вашым партале.
    5
    +14 / -9
    OLBIER
    Дзе тут "Наші"?
    1
    OLBIER
    "ГРАЙ" Гэты верш калісьці дзеці будуць вывучаць у школе.
    3
    OLBIER
    Алімпіяда пад сапраўдным Сьцягам!
    26
    +27 / -1
    OLBIER
    Дзякуй за артыкул. Дзякуй за ідэю ўзгадаць Васіля Быкава праз такія паралелі. Тым больш напярэдадні Дня Незалежнасьці (Адраджэньня). "І пакуль на зямлі Беларускае будзе жыць хоць адзін Беларус, імя Васіля Быкава будзе сьвятым" (© Рыгор Барадулін).
    4
    OLBIER
    Ігар Бурко – безумоўна сапраўдны футбаліст. Тое, што ён дасягне сваёй мэты было бачна з першага знаёмства. Узгадваў пра гэта ў гісторыі да конкурса «Успамін дзяцінства». Але, перш за ўсё – ён цудоўны Чалавек з захаваўшыміся сапраўднымі чалавечымі якасьцямі (што ў нашым жыцьці хутка ўжо будзе лічыцца фенаменам). Дзе б ён не гуляў, ці ў якім стане ня быў – ён ніколі ня будзе філоніць. Вельмі раю (тым, хто ня бачыў яшчэ) пасачыць за гульнёй Ігара, таксама і з пункту гледжаньня псіхалогіі. Здаўна вядома, што футбол – гэта тэатар, але з Значна большай магчымасьцю экспромту. Мы ж любім футбол ня толькі за галы... Футбольнае поле – гэта своеасаблівая выбарка нашага жыцьця. Чалавечая душа ў складанай, нават «памежнай» сітуацыі вельмі проста раскрываецца. Таму, назіраючы матч, значна прасьцей рабіць вывады «хто ёсьць хто» у нашым навакольным сьвеце. Шчыра жадаю Ігару посьпехаў.
    7
    OLBIER
    адказаў на каментарый карыстальніка nik_ars
    Два славянских народа, но как-то чехи мне ближе, чем националисты хорваты.
    А што ёсьць нацыяналізм? Здаецца, што Вы пад узьдзеяньнем прапаганды блытаеце паняцьці “шавінізм” і “нацыяналізм”... Паспрабуйце разабрацца.. Жыў у Чэхіі два гады і магу сказаць упэўнена, што Чэхі, як і любы іншы нармалёвы народ – Нацыяналісты. Таму, што без любові да сваёй Нацыі (без супрацьпастаўленьня яе іншым), без павагі да сваіх продкаў, без захаваньня памяці пра мінулае Сваёй зямлі ніводная нацыя існаваць ня зможа. Гэта абсалютна нармалёвая зьява, калі чэхі раздуваюць неверагодную падзею з таго, што нейкі праграміст перамог !упершыню ў 2016 годзе! на нейкім спабоніцтве. СМІ робяць з гэтага “канфетку”, людзі на працы абмяркоўваюць (пры тым нічога не разумеючы), інтэрвію на тэлевіі і г.д. Аналогіі праводзіць непатрэбна. Любая падзея раздуваецца як неверагодная зьява сусьветнага маштабу. Цяжка сабе ўявіць, што бы было, калі б хтосьці з чэхаў, напрыклад, атрымаў Нобеля.. Мы гэта успрымаем, у лепшым выпадку - нібыта “як мае быць”, а асноўная маса - “ну і што”. Любоў да сваёй краіны, памяць пра продкаў – гэта нармалёвая зьва для ўсіх народаў, акрамя аднаго (нажаль)... У гэтым і ёсьць Нацыяналізм – такі нам брыдкі.
    3
    OLBIER
    Дзякуй. Прачытаў першыя эсэ на адным дыханьні. Цудоўна. З вялікім задавальненьнем буду і надалей знаёміцца з Вашай творчасьцю. Пысы. "Тваёй"..
    2
    OLBIER
    Даратэя, безумоўна, вельмі прыгожая маладзіца. Але ж, называць яе "самай сэксуальнай біятланісткай сучаснасьці" ці "галоўным сэкс-сымбалем" – не выпадае. Асабістыя меркаваньні аўтара заўсёды перадаюцца з нейким іншым акцэнтам. Зразумела...Ажыятаж.. Але ж, у кожнага свой густ - звычайныя рэчы. Усё ж, на маю думку, фраза: “Адна з самых...” пасавала бы больш. Дарэчы, паказваў фоткі нашых дзяўчын-біятланістак чэхам. Рэакцыя прыкладна была такой: “Яны што ўсе ў біятлон з мадэльнага агенцтва прыходзяць?”. Пры тым, што ў чэхаў ёсьць свая.. Габі. Давайце ўжо прызвычайвацца любіць Сваё. Гэта тычыццца ня толькі беларускіх жанчын.. Краіна і Мова патрабуюць нашай любові значна больш.
    9
    +10 / -1
    OLBIER
    Дзякуй за адзнаку, прыемна было паўдзельнічаць. Насамрэч, шмат прыемных успамінаў зьвязана з любімай гульнёй...
    OLBIER
    «Настальгія» - цікавая зьява. Жыць мінулым – першая прыкмета старасьці. Але ж, насамрэч так прыемна прыгадваць бесклапотныя блазенскія дзянькі. Успамінаў зашмат. Паспрабую тэзісна: 1. Зімовыя вакацыі . У бабулінай хаце тэрмометр выдае недасягальныя - +9 °С. “Пагрэцца” выходзім на вуліцу. Мне – 9, брату – 4,5 гадоў. Пра гумавы мяч, заткнуты шрубай, мяркую, ня трэба і прыгадваць… Дык вось.. Гэты “КАЛАБОК” (назваўшыся, з нагоды старэйшага брата – “КёпкЁ”) у цудоўнай шапцы з пампонам выцягвае неверагодныя мячы, ператварыўшыся ў снегавіка, неверагодна шчасьлівы ад таго, што атрымліваецца быць сапраўдным “кіперам”. Нам абодвум гэта падаецца нечым касьмічным.. Наогул, чым сталее чалавек, тым ён больш схільны да ўплыву “страхаў”. Такім сьмелым у браме я брата ніколі больш не бачыў. (Паміж строк: “Страх. Сьмех. Жах” – можа, хто не чытаў). 2. Лета 2000 года. Мне 13 гадоў. Сяджу на лаўцы і плачу.. У гэты дзень – фінал Эўра-2000. У бабулі няма тэлевізара. Цётачка мая ці ў ад’ездзе, ці якая іншая прычына, але ж да яе я пайсці не магу.. Плачу менавіта на лаўцы, бо, ў душы шчыра жадаю, каб хтосьці з мінакоў папытаўся прычыны.. і запрасіў мяне да сябе, каб разам зьдзейсьніць галоўную мару лета 2000 году. Але ж ніхто не падыходзіць, і плач пераходзіць у злобу, а злоба, зь цягам часу – у шчырае непаразуменьне: столькі мужчын-мінакоў, павольна шпацыруюць, нікуды не сьпяшаючыся.. “Мабыць яны ня ведаюць, ці забыліся?..”. Гэтага я не магу зразумець. Узьнікае шчырае жаданьне падбегчы і падказаць.. 3. Прыгадваецца таксама зіма пачатку 2000-х, калі зноўку прыехаўшы да бабулі і, сустрэўшыся з мясцовымі “Ранальдо”, “Зіданам” і інш., немагчыма было марнаваць час.. І нішто не магло перашкодзіць нам.. Нават 30 см. сьнегу за ноч. Звычайна дзень пачынаўся ў 9.00. Выходзілі пасьля снеданьня на “поле” ўдваёх-утраёх з рыдлёўкамі і да 12.00 падрыхтоўвалі поле з пачуцьцём Вялікай справы дзеля вялікай гульні. 4. Больш сталы век (14 гадоў) – нешта ў табе патрабуе пераходзіць на новы ўзровень. І Ты патрапляеш на мясцовы стадыён. Патрапіўшы, Твая Каманда ў першай жа гульні перамагае нейкіх 20-гадовых мінакоў, якія, дарэчы, між іншым, былі “нападпідку”. Але гэта ня важна, бо Ты забіў “пяткай”, “ад штангі” і “праз сольны праход”. Але ж на “футбольную Мекку” Твайго мястэчка прыходзяць і зусім іншыя людзі.. Наступным разам, Ты з непаразуменьнем дазнаесься, што ў футболе ёсьць пас назад.. І ён, аказваецца шмат чаго вырашае ўвогуле. Твая каманда разбітая ўшчэнт.. Напэўна, першы раз у жыцьці Ты адчуваеш, што трэба ламаць стэрэатыпы. Усьвядоміўшы потым, толькі праз колькі гадоў, што адчуваньне магчымасьці “ламаць стэрэатыпы” шмат чаго дадае ў разьвіцьці Цябе як асобы.. Бо праз “ломку”, Ты пачынаеш задаваць сабе пытаньні. І, вядома ж, шукаць на іх адказы. Футбол – безумоўна галоўны ўспамін дзяцінства. Мяркую, што ў большасьці з пакаленьня стыку стагоддзяў таксама. Апошняе, што хачу дадаць з асабістага досьведу. Калі Ты ўвечары зьнямоглы цягнесься дадому, і бачыш як Твой “сябра-супернік” пайшоў да турнікоў, паспрабуй паставіць сабе пытаньне: “Што ён робіць? Дзеля чаго?” Адкуль знаходзіць сілы? У кожнага дзеяньня павінна быць канчатковая мэта.. Бо, праз колік гадоў, пераглядаючы агляд чарговага тура ЧБ, Ты з задавальненьнем убачыш, як гэты “сябра-супернік” забівае з 25-ці метраў і, нават, робіць гэта не аднойчы. Тады, недзе ў “заплечніку душы”, пстрыкне штосьці, – і Ты ўжо канчаткова ўсьвядоміш, што гэта чарговы стэрэатып – адыходзіць у нябыт. Кожны Чалавек стварае сябе сам. Толькі трэба быць шчырым, перш за ўсё, са сваім сумленьнем..
    9
    OLBIER
    Тарпеда-БелАЗ БАТЭ 3-1 Шахцёр Тарпеда-БелАЗ 1-0 Нафтан
    1
    OLBIER
    Прабачце, але "Падарожжы дылетанта" адзінае, што засталося на нац. тэлевізіі. Трэба дзякаваць Юрыю Жыгамонту за адданасьць, Праўду і працу.
    2
    OLBIER
    Вячорку пазналі, а Віталя Цыганкова пакінулі безыменным "поклонником". Ня шмат у краіне сапраўдных журналістаў засталося. Трэба ведаць..
    OLBIER
    Матч праходзіў ужо пасьля ганебнага рэферэндуму. А на трыбунах нацыянальныя сьцягі... Два дзесяцігодзьдзі, а мы нават не стаім на месьце, а ўпэўнена рухаемся назад..
    18