Аляксандр Чыгір

Каментары карыстальнiка

Каментарый да паста: "Как сейчас живет Мирослав Ромащенко"
Аляксандр Чыгір6 лютага 2016, 10:24
Мирослав Ромащенко или Мира, как его называли партнёры по команде – футболист космического масштаба. В первых национальных чемпионатах в подавляющем большинстве играли по схеме "бей-беги-ломай". Ромащенко – заметно выделялся на этом фоне. Культура паса, голевое чутьё, нестандартное мышление. Плюс антропометрические данные высокий, гибкий, хорошая скорость. Техничный, мог без проблем разобраться с парой защитников, я не говорю о верховой борьбе. Если не ошибаюсь, воспитанник футбольной школы "Днепр-75", вызывался в юношеские сборные СССР. Приехал в Беларусь в надежде выступать в высшей лиге. Насчёт игрового амплуа в "Ведриче" спорно. Возможно начинал (или приглашался), как защитник, затем играл исключительно на позиции нападающего. Отсюда и такая результативность. В первом круге второго чемпионате РБ Мирослав стал лучшим бомбардиром "Ведрича" в 14 играх забил 5 мячей и сделал две передачи. Для наших широт футболист очень высокого уровня. Ради таких, как он и ходили на футбол. Судя по поведению вне поля (несколько раз пересекался) – человек позитивный без налёта звёздности и напыщенности. Очень рад, что и в жизни у него (судя по фото) всё в порядке.
19
Каментарый да паста: "«Вася передает всем привет». Как я искал Баранова"
Аляксандр Чыгір13 ліпеня 2015, 13:29
Я помню Василия по выступлениям за "Ведрич". Надо отметить, что на рассвете суверенных чемпионатов в Речице, каждый год собирали добротную команду -- Коновалов, Мелешко, Шинкарёв, Дорошенко, Аврамов, Лощаков, Скоробогатый, Трегубов, К слову, экс игрок "Ведрича" Мирослав Ромащенко, игравший до Баранова тоже поиграл за "Спартак". Если не ошибаюсь, в те времена Василий играл правого хава. В среде болельщиков по поводу его пьянок слухов не ходило, относились к нему с уважением (по тем временам это дорогого стоило). А ведь это был 23-23-летний молодой человек (по нынешним меркам только начинающий футболист). Несколько раз мотался с футболистами «Ведрича» (которые жили в Гомеле) в одном вагоне дизеля (это сейчас на 18-летие машины дарят). Кстати, Василий был одет в штатское (т.е. обычная парка, штаны, свитер), его коллеги в спортивной форме. Всё пристойно. Ребята пили пиво, разговаривали между собой. "Речицкое" пиво тех времён абсолютно ни чем не уступало немецкому. Количество бутылок естественно не считал, но говорить о злоупотреблении явно не приходится. С позиции нынешнего времени понимаю, что 20-25-лет тому назад отношение к людям и жизни было совсем другим. Да и футбол был совсем другим. Баранов один из немногих самородков у которого всё сложилось. А сколько было таких которые пропали? Наверное и нежелание разговаривать с журналистами отсюда и исходит. Когда тебе за сорок и ты адекватен, то не будешь бахвальствовать загулами двадцатилетней давности и пускать посторонних в свою жизнь. А всё что можно было сказать в футболе Василий уже сказал на зелёном газоне. За что ему огромное спасибо!
40
Каментарый да паста: "«Стасевічь перекідвае варатаря». Ліст да каментатара, што мае свой погляд на беларускую мову"
Аляксандр Чыгір14 ліпеня 2014, 10:44
адказаў на каментарый карыстальніка jo-d
Аляксандр, вялiкі вам дзякуй за адказ! Прабачце за некаторую рэзкасць тону: я пісаў гэты тэкст ні ў якім разе не дзеля таго, каб паздзеквацца. Для чалавека, які не вывучаў мову ў школе (ведаю, что пры СССР гэта нават ад нацыянальнасці ніякім чынам не залежала) Вы размаўляеце добра (што датычыцца лексікі). Пагаджуся, што фанетыку "з нуля" паставіць цяжка; прыемна, што Вы імкнецеся над гэтым працаваць. Спадзяюся, што некаторыя парады Вам дапамогуць. Поспехаў Вам у вашай працы! З павагай, Сяргей.
Сяргей! Не варта прасіць прабачэння. Вы ўсё зрабілі правільна. Крытыка - гэта рухавік прагрэсу. Ня слухаць меркаванне іншых людзей і быць упэўненым у сваёй праваце, усяго баяцца і не рабіць крокі наперад - гэта самыя відавочныя прыкметы, таго, што чалавек прайграе сваё жыццё. Прыкладна так, я кажу сваім дзецям. Апраўдвацца не ведаю, але я хацеў распавесці аб рэальных умовах у якіх даводзіцца працаваць. Калі пачынаўся праект інтэрнэт трансляцый, то я быў за карцінку, але супраць каментатараў, бо зыходзіў з рэалій большасці нашых клубаў і прадбачыў гнеў публікі. Праект каментавання жыве ўжо другі год. Час ад часу, чытаю водгукі наконт асоб каментатараў (гэта было прадказальна з самага пачатку). Маючы невялікі досвед скажу, што гэта хутчэй мастацтва, чым журналістыка. Людзей, якім гэта дадзена адзінкі, усе астатнія спасцігаюць асновы каментавання метадам спроб і памылак. Калі бяру ў рукі мікрафон, ведаю, што значная частка заўзятараў вельмі негатыўна ўспрымае, тое што я раблю. Я шчыра хачу, каб людзей, якім не падабаюцца мае каментары было як мага менш. Бо цяжка ўявіць, што я спецыяльна раблю здзёк над мовай, праглынаю канчаткі, губляю ход думкі .... Гэта не толькі хібы валодання мовы, але і валодання прадметам размовы. Каб каментаваць футбольны матч, трэба жыць футболам (менавіта "жыць футболам", а не проста "цікавіцца футболам"). У нашых умовах, гэта могуць дазволіць сабе адзінкі. На мой погляд былыя футбалісты маюць больш шанцаў стаць добрымі каментатарамі, чым журналісты, філолагі, гісторыкі .... Сюды можна дадаць фактары: унутранага напружання, статусу, матывацыі, але гэта асобная тэма. Вы прывялі канкрэтныя прыклады маіх памылак. За гэта, я Вам вельмі ўдзячны. Тое што, гэта адбываецца публічна велізарны плюс. Бо на паверхню паднятая вельмі сур’ёзная праблема: Як выхаваным ў расейска моўнай прасторы (нават не буду казаць аб атсотке такіх беларусаў) пераходзіць на беларускую мову? Упэўнены, што большасць добрых намераў пачаць карыстацца роднай мовай, разбіваюцца аб страх рабіць памылкі (граматычныя і фанэтычныя). Памылкі непазбежныя, бо мова (і гэта не наша віна, а хутчэй бяда) жыве на кафедрах беларускай мовы і ў невялікіх асяродках інтэлігенцыі. Падкрэслю, я працую з беларускімі тэкстамі і ўжываю мову ў паўсядзённым жыцці, але не маю філалагічнай адукацыі. Безумоўна, гэта не можа быць апраўданьнем. У першым каментары я распавёў, як спрабую выйсці з становішча ў якім апынуўся. Прачытаў дыскусію ў вашым блогу, практычна ўсе ўдзельнікі не ставяць пад сумнеў мову, а гэта шмат аб чым кажа. Прапаную наладзіць асабісты кантакт. З мэтай папулярызацыі беларускай мовы праз каментаванне хатніх гульняў ФК "Белшына". З павагай Аляксандр.
5
Каментарый да паста: "«Стасевічь перекідвае варатаря». Ліст да каментатара, што мае свой погляд на беларускую мову"
Аляксандр Чыгір13 ліпеня 2014, 13:11
Вялікі дзякуй за гэты тэкст. Чытаў і не мог паверыць, што рабіў такія недарэчныя памылкі. Я ведаю, што "прыжок" - гэта "скачок", а "безнадёжно" - гэта "безнадзейна". Чаму гэтыя словы вылецелі з маёй галавы падчас рэпартажу? Напэўна, у дадзеным выпадку ўключылася падсвядомасць. Аднак, крыху прадгісторыі. Мне 42 гады ўсё жыццё пражыў у Беларусі. Мову ў школе не вывучаў (бацькі вырашылі, што так будзе для мяне лепей). Размаўляць па беларуску з маральных меркаванняў пачаў з 25 год. Калі камунікую ў паўсядзённым жыцці ці перад аўдыторыяй (калі працаваў у школе выкладаў гісторыю Беларусі), праблем здаецца не ўзнікала, а вось мікрафон уводзіць мяне ў ступар. У мінулым сезоне меў вымушаны вопыт каментавання, але на рускай мове. Гэты вопыт быў не зусім станоўчым. У гэтым сезоне новы “начальнік” папрасіў (загадаў) знайсці каментатара для інтэрнэт рэпартажаў хатніх матчаў "Белшыны" на беларускай мове (пытанне аплаты павісла у паветры…..). Знайсці такога чалавека ў Бабруйску складана (немагчыма). Вось і давялося ўзяць у рукі мікрафон і рабіць справу, якая, мякка кажучы, не зусім мая. Разумею, што гэта не можа служыць апраўданнем, але гэта працоўныя ўмовы ў якіх я знаходжуся. Другі момант гэта сам рэпартаж. Прыходзіцца пільна назіраць за тым, што адбываецца на полі. Як мінімум індэфікаваць, па знешняму выгляду футбалістаў каманды супернікаў. Падбіраць словы немагчыма (гэта можа быць толькі аўтаматычна), узнікае праблема з сінонімамі (напэўна таму і атрымліваецца ў адным выпадку "прыжок" ў іншым "скачок" ....). Такім чынам у галаве адбываецца жудасная блытаніна. Выходзіць з гэтай сітуацыі спрабаваў наступным чынам: перад гульнёй чытаў у слых беларускую літаратуру, слухаў песні, услухоўваўся ў рэпартажы Паўла Баранава (гэта безумоўна дапамагае), але трэба час і самае галоўнае - належная падрыхтоўка. На жаль з часам ёсць праблемы. Вымаўленне. З гэтым складаней. Для пачатку вазьму за аснову Ваш тэкст і прапрацую яго. Дзякуючы Вам я ведаю канкрэтна свае праблемы і буду па магчымасці, над гэтым працаваць. Буду вельмі ўдзячны Вам (і усім не абыякавым да беларускай мовы), калі Вы паглядзіце наступны интэрнэт рэпартаж хатняй гульні "Белшыны" і напішыце мне падобны тэкст. З павагай Аляксандр.
22