Чаму ў першай лізе замест сваіх гуляюць чужыя

Зараз на старонцы аднаго футбольнага клуба Беларусі распачалася дыскусія, чаму ў асноўным складзе іх першаліговай каманды амаль няма сваіх выхаванцаў. 

Ну і натхніла на асобныя думкі. Не пра адкаты, махінацыі, дзедаўшчыну і карупцыю ў клубах. Я тут не спецыяліст, хоць і дапускаю, што гэта можа быць галоўнай прычынай сітуацыі, калі бяруць мёртвага легіянера на месца свайго. 

Я тут пішу пра работу з дзецьмі. І гадаванне з іх будучых годных прафесіяналаў

Здаецца, вечная праблема: начальства і старэйшае пакаленне лічыць, што маладыя не хочуць працаваць..

А моладзь абвінавачвае старэйшых, што не даюць ім шансу сябе рэалізаваць…

І ўзаемныя прэтэнзіі, спробы зрабіць супрацьлеглы бок “крайнім”, не дапамагаюць сітуацыю палепшыць…

Але хто вінаваты, што сёння так усё дрэнна з колькасцю сваіх выхаванцаў у складзе вялікай колькасці беларускіх каманд? Чаму агрэсіўна ўздрыганулі амаль яны ўсе пасля патрабавання трымаць аднаго (толькі АДНАГО) на полі?

Падзялюся ўласным вопытам. Не з вашага раёну.

У нас з 2012 года з двароў зніклі дзеці. У жыццё нашага пасёлку кардынальна ўвайшлі інтэрнет і персанальныя камп’ютары.

І, заканамерна, падлеткі перасталі наведваць секцыі. Якія трэба было альбо закрываць, альбо шукаць новыя сродкі, каб прывабліваць дзяцей. Я ў свае секцыі прывабіў… інтэлектуальныя.

Усе прызнаюць, што раней у футбольныя групы адбываўся адбор. Зараз так стала менш дзяцей, любячых футбол, што трэнеру прыйшоў час працаваць з тымі, хто ёсць. Таму што іншых няма.

Ці зразумелі гэта спецыялісты? Ці сталі яны больш уважліва прыглядацца да падлеткаў? Ці пачалі яны  індывідуалізіраваць свае падыходы, разумеючы, што прынцып “не падабаецца – пайшоў вон, я сабе новых знайду” ужо не каціць?

Альбо проста махнулі рукой на рэальнасць, закрыліся ў сваёй шкарлупе “дети дураки, время такое, ничего не сделаешь”…

Нам пашанцавала, што ў нашай мясцовасці ёсць класны футбольны трэнер. Але на маіх вачах развалілася пакаленне 1998 года нараджэння, перасталі хадзіць на секцыі 1999 і 2000 –ны. 2002 года заставаўся адзін пацан, якога забралі на іншы від спорту.

З 2003 года выдзяляліся чатыры хлопцы. І двое з іх перасталі хадзіць, але я асабіста падыходзіў да кожнага, пераконваў, разбіраўся, чаму яны прыпынілі сваё спартыўнае развіццё.

Я не трэнер. Я тата пацана, які хацеў займацца футболам, а я імкнуўся зрабіць так, каб яму было  з кім трэніравацца.

Усе чацьвера сталі асноўнымі ў складзе каманды раёна. І сёння кожны з іх яшчэ мае шанс зрабіць кар’еру футбаліста…

П.С. Аднойчы падыйшоў да трэнера, які не любіў, што я ўмешваюся ў яго справы. Кажу, вы дваім абяцалі прагляд у Салігорску. А чаму не выканалі сваё абяцанне? А той мне і адказвае – "...вот когда одному больше техники, а второму больше фізики. А так они не готовы…"

Праз год пацаноў з рукамі адарвалі ў ліцэнзійныя каманды… Без усялякага ўдзелу трэнера… Даволі добрага трэнера. Які проста не захацеў па новаму працаваць і больш уважліва прыглядацца да дзяцей…