Футбол і бабы. Гісторыя незвычайнай аматарскай каманды

Пранізліва халодны восеньскі вечар. Каля дваровага стадыёна ў раёне вуліцы Славінскага пад кіношна-аранжавым святлом ліхтароў пераапранаюцца некалькі дзяўчын. Зашнураваўшы кросы, яны пачынаюць наразаць кругі вакол поля. Гэта аматарская жаночая футбольная каманда «Бабий бунт», што гуляе ў адной з непрафесійных беларускіх ліг. Усяго ў камандзе 14 дзяўчын, ім 20-25 гадоў. Сёння да месца таварыскай гульні ў стылі «размяць костачкі» дабраліся пяцёра з іх, верагодна, самых адчайных. Сезон адкрытых пляцовак скончыўся, гэта апошняя гульня 2013-га на свежым паветры. За паўгадзіны раней мы сустракаемся каля станцыі метро «Ўсход» з памочніцай капітана каманды Таняй, якая па дарозе да месца гульні раскладае па паліцах гісторыю і галоўныя прынцыпы каманды. «Не бачу нічога дзіўнага ў тым, што дзяўчыны гуляюць у футбол, — заяўляе яна. – Для нас гэта не дзіўны від фітнэса і не вялікі спорт, а магчымасць адчуць сябе адзіным цэлым, гэта перш за ўсё сяброўства і запал». Гісторыя «Бабьего бунта» бярэ пачатак у 2007-м годзе. За гэты час змянілася ўжо некалькі пакаленняў футбалістак. «Хтосьці проста “забіваў” і кідаў футбол, хтосьці нараджаў дзіця і таксама сыходзіў, — тлумачыць Таня. – Аднак каманда працягвала існаваць». Большасць дзяўчын, што складаюць касцяк сённяшняй dream team, пачалі займацца футболам у 2011-2012-м. Студэнткі, маладыя адмыслоўцы, сумленныя працаўнікі офісных хмарачосаў. Таня, напрыклад, зараз закончвае ЕГУ, паралельна працуе «ў рэкламным бізнэсе». Віка, яшчэ адна з удзельніц каманды, «працавала раней у тытунёвай кампаніі, нават з карпаратыўным тэлефонам хадзіла. Падназапасіла грошаў, працу кінула. Вось, у футбол гуляю». З футболам у дзяўчат усё сур’ёзна і па любові. Трэніроўкі пару разоў на тыдзень з коўчам-валанцёрам: адпрацоўка тэхнікі, фізічная нагрузка, двухбакоўка. У аматарскай лізе «Бабий бунт» гуляе ў асноўным супраць мужчынскіх камандаў. Толькі дзве каманды-суперніцы жаночыя: брэстская Bitch Witch і менчучкі «Баба Гам». «Вядома, з жаночымі камандамі гуляць цікавей, бо там ёсць азарт і шанцы на перамогу. Мужыкам мы звычайна “зліваем”, але ў гэтым выпадку тое не галоўнае», — кажа Таня. «Наогул, мужыкі нас не шкадуюць, гуляюць як з роўнымі, ніякіх паддаўкоў, — дадае Вераніка, яшчэ адна з удзельніц “Бабьего бунта”, адначасова робячы расцяжку. – Хапае і такіх, хто не шкадуючы лупяць нас па нагах. Але мы не скардзімся, гэта ж футбол». Тым часам падцягваюцца спарынг-партнёры — пяцёрка юнакоў з ружовымі ад марозу шчокамі. «Давай ужо пачынаць, халодна», — падганяюць пацаноў «бунтаркі». Пацаны хуценька пераапранаюцца, гульцы дзеляцца на дзве быццам бы роўныя па моцы каманды і пачынаюць з цэнтра поля. «Бабий бунт» рэгулярна матаецца на выезды ў Піцер і Маскву, дзе небезпаспяхова абараняе гонар аматарскага жаночага футбола з берагоў Свіслачы. Нядаўна дзяўчыны ганялі нават у Румынію на канфу, дзе правялі еўрапейскім калегам невялічкі воркшоп на тэму таго, як самаарганізоўвацца на ніве спорту, без грошаў і спонсараў, але на запале і празе новага. Кажуць, румыны падафігелі. Пакуль я гартаю зін пра аматарскія жаночыя каманды з Беларусі і Расіі, які прэзентавала мне Таня, дзяўчаты не рэалізоўваюць выхад сам-насам і атрымліваюць сваю порцыю папрокаў ад партнёраў па камандзе. Мы з фатографам зачаравана глядзім на відовішча, якое разгортваецца перад намі. Хто рубіўся ў дваравы футбол, хто ў кроў збіваў калені і на пальцах даказваў, што голу не было, той зразумее ўсю зачаравальную эстэтыку моманту. «Бабий бунт», дарэчы, не супраць новых гульцоў, таму, калі для цябе, малая, футбол не проста слова з двух складоў — пішы ім у суполку «Вконтакте». Тэкст і фота: 34mag.net Арыгінал тэкста