Першая за доўгі час перамога Дортмунда: навіны з глыбокай ямы

Глядзеў гэты футбол скрозь сон. Бяссонныя ночы ды і сама гульня не віравала напружаннем. Апошнія гульні Барусіі ідуць па адным сцэнары, які, па шчырасці, надакучыў. Пачынаць глядзець трэба дзесь на 60-й хвіліне, ці ўтрымаюць лік, ці не?

Утрымалі. Нарэшце перамаглі... Але расцярушвала мяне падчас футбола не ігра футбалістаў, а хіба жонка сваімі пытаннямі. Пытала, што значыць "браўн" і "мунд" па-нямецку, і потым заявіла, што "Карычневыя свінні" граюць з "Глыбокай глоткай". Не, смяюсь, усё не так... Хаця калі не глотка, а хутчэй "глыбокая яма", то пра Дортмунд сапраўды так можна сказаць.

Але зрэшты, як на маю думку, то мэта гэтай гульні Дортмунда была зусім не перамога. Турнірныя задачы змяніліся, Клоп капітуліраваў у чэмпіёнскай гонцы. Файна, што перамаглі. На выездзе. Так у горшай каманды Бундэслігі, але апошнім часам здаецца, што няма такой камады, з кім Дортмунд не мог бы згубіць ачкоў. А так узмацнілі свае пазіцыі ў турнірнай табліцы, не далі Байеру адарвацца. Супер.

Тут важна не што выйгралі, а як. І тое, якім чынам Дортмунд здабыў свае тры пункты, паказвае, што ён яшчэ не вырашыў галоўную сваю праблему: як бы так забіваць, каб пры гэтым не прапускаць. І калі з другім складнікам усё ясна, абарона вельмі складаны механізм, і мусіць дэталёва і падрабязна збірацца, як рухавік... Тут нават здаецца, усе паасобку сыгралі файна, але хто вінаваты ў тым, як ігракі Браўншвайга адзін за адным сваімі пяткамі выводзілі ігракоў на ўдарныя пазіцыі? Усе вінаваты... У рухавік трэба яшчэ падліць алею, так?

А вось зразумець, чаму так лёгка разбазарваюцца шанцы наперадзе, вельмі складана. Левандоўскі, як і раней, чапляецца за мяч, але пачаў значна больш, чым раней фаліць, і да таго ж кудысьці знікла чароўная здольнасць самому ствараць маменты з нічога. Мікітарыян (мне падабаецца, як яго называюць нямецкія каментатары) разганяе атакі наперад, але пры прыняцці апошніх рашэнняў быццам утыкаецца ў нябачную сцену. Ройс, як заўжды, з'яўляецца там, дзе яго не чакаюць і дзе ён патрэбны больш за ўсё, ды толькі б'е ўсё па-ранейшаму "моцна, але не дакладна" (у гэтай гульні ён абстучаў, здаецца ўсю абарону Браўншвайга). Шаін цудоўна выканаў штрафны, ды толькі гэтага мала.

Абамеянг зараз грае, быццам бы за ўсіх ранейшых нападаючых Барусіі. Але спадзявацца толькі на аднаго іграка ёсць самагубства, калі ты маеш амбіцыю штосьці выйграваць.

А выйграваць яшчэ ёсць што. Ліга чэмпіёнаў і кубак Германіі працягнуцца вось-вось. І другое месца ў Бундэслізе - гэта не фармальнасць. І калі справа ў функцыянальнай і эмацыянальнай яме, то ў Барусіі яшчэ ёсць час яе пераадолець. Лепш прайграваць зімой, чым вясной. І ў гэтым сэнсе выпакутаваная перамога над Браўншвайгам з'яўляецца яшчэ і не абавязкавай.

Але з іншага боку, Клоп згодна сайту BVB сказаў, маўляў, калі ў нас ёсць упэўненасць, то мы і забіваем нармальна. Але калі доўгі час не выйграеш, то ўжо бракуе ўпэўненасці.