Сэксістам у дапамогу. Як зацікавіцца жаночым хакеем

Жаночы хакей, як і бокс, як і футбол, у глыбіні маёй сэксісцкай душы мне падаюцца нечым недарэчным. Хоць я і цалкам згодны з тым, што алімпійскія віды спорта – гэта такія, дзе могуць самавыявіцца і мужчыны і жанчыны. Як я вычытаў меркаванне аднаго расейскага студэнта: «Домострой – это хорошая книга, хоть я её и не читал, и мужчина в семье должен быть главный, но женщина всё равно должна работать и иметь с ним равные права». Іншымі словамі ў маёй галаве такая заварыстая каша на гэты конт. І няма лепшага спосаба даць ёй рады, як даведацца пра той жа хакейны турнір трошкі больш.

Трошкі лічбаў на пачатку. Вікіпедыя кажа, што ў Канадзе больш 80 тысяч жанчын займаецца хакеем, для параўнання ў Расіі 60 тысяч прафесійных хакеістаў мужчын. Гісторыя жаночага хакея ў Амерыках існавала паралельна з мужчынскім, але толькі апошнія дзесяцігоддзі назіраецца бурнае развіццё (напрыклад, 300%-ны рост колькасці гульцоў). Дагэтуль у Канадзе гэты спорт – аматарскі. Цалкам прафесійных ліг, наколькі я зразумеў, няма.

Нават формула жаночага турніра нечым нагадвае даўнішнія чэмпіянаты свету. 8 каманд падзеленыя на дзве групы, у першую групу трапілі лепшыя па рэйтынгу каманды, і яны змагаюцца за выйсце адразу ў паўфінал. У другой групе горшыя каманды могуць прэтэндаваць хіба на выхад у чвэрцьфінал.

Хутчэй за ўсё ў фінале алімпійскага турніра мы пабачым Канаду і ЗША. Таму было цікава паглядзець рэпетыцыю фінала.

Я здзівіўся першым хвілінам ігры, таму што хуткасці былі цалкам мужчынскія. Амаль не было сілавой гульні, і гэта адбіваецца на якасцях нападаючых, у іх больш свабоды. Каманды на хуткасці ўваходзілі ў зону, імклівая распасоўка сканчвалася кідкамі па брамцы. Першыя нават два перыяды гульня сапраўды была быццам фінальнай. Па кідках пасля двух перыядаў было 24:19 на карысць амерыканак, якія сапраўды былі і хутчэй, і агрэсіўней.

Сярод амерыканак найбольш заўважнай была Хілары Найт. Менавіта яна забіла першы гол на 37-й хвіліне. Такая моцная плюха з сярэдняй дыстанцыі. Рэалізацыя большасці. Дарэчы, відаць, праз тое, што агрэсіўна гульня забароненая, рэзультатыўная гульня ў большасці не з’яўляецца істотным фактарам для гэтай гульні.

Амерыканкі дарэчы вельмі паступова, але пераканаўча рухаюцца да сваёй першай алімпійскай перамогі, часта выйграюць чэмпіянаты свету, у тым ліку апошні, які быў у Атаве (што мусіла быць для канадак асабліва балючай аплявухай). Таму гэта заяўка на цяжкую працоўную перамогу трэба ўспрымаць, як належнае.

Але тое, што зрабілі канадкі, і ў першую чаргу Хайлі Вікенхайзер, нельга іншым словам назваць, як «паставіць выскачак на месца». У трэцім перыядзе зборная Канады проста змяла амерыканак, забіўшы тры галы. Спачатку Вікенхайзер сцянула на сябе абаронцаў і выдала партнёршы пас, якая кінула шайбу ў пустую брамку. Потым сама яна паўдзельнічала ў голе, які выклікаў спрэчкі, спатрэбіўся нават відэапаўтор. Яна моцна рушыла наперад да брамніка, бездакорна гуляўшая дагэтуль Джэсі Веттэр не ўтрымала шайбу, якая прасклізнула да партнёршы, якая спрабавала акуратна завесці яе назад у лавушку Веттэр, але рыкашэтам шайба апынулася ў брамцы. Нарэшце другая гераіня канадак Меган Агоста выскачыла сам-насам з брамніцай і трапіла між ног. Гульня стала больш хуткай, суетлівай, шмат браку было ў сярэдзіне. У амерыканак абсалютна разладзілася гульня наперадзе, дастаткова сказаць, што яны зрабілі толькі тры кідкі.

Канцоўка выдалася таксама спякотнай, апошнія хвіліны гульні я даглядзець ужо не мог, бо ехаў на пластычны тэатр. Але там было і выдаленне ў Канады на апошніх хвілінах, і гол амерыканак, і змены на шостага палявога іграка. Вух! Фінал я буду глядзець напэўна.

Але хацелася б сказаць колькі словаў пра Хайлі Вікехайзер, якая зрабілася сапраўдным сімвалам жаночага хакея ў Канадзе. Яе называюць жаночым Уэйнам Грэцкі. У вікі досыць доўга і падрабязна расказваецца пра яе гісторыя ўзаемаадносінаў з мужчынскім хакеем. Яна не доўга і не вельмі плённа пайграла ў Еўропе ў ніжэйшых лігах Фінляндыі і Швецыі. На мой погляд, гэта выключная падзея.

Але мне спадабаліся яе думкі наконт спецыфіка жаночага спорта вось у гэтым інтэрв’ю. Яна спачатку кажа пра тое, што ў адрозненні ад мужчын, якім дастаткова ведаць што і як рабіць, жанчынам вельмі важна тлумачыць «чаму». І расказвае наступную гісторыю. У рамках падрыхтоўкі праводзіліся спаборніцтвы па веласпорце. У Хайлі зламаўся ровар, і да яе пад’ехала партнёрша і спытала, чым яна можа дапамагчы. Хайлі ведала напэўна, што ў яе атрымаецца лепш і хутчэй. У выніку спаборніцтвы яны выйгралі, але Хайлі прыйшлося доўга размаўляць з той, хто даў ёй ровар, пераконваючы, што яна не сумняецца ў яе здольнасці выканаць задачу. Яна называе гэта сваёй «вырашальнай» памылкай. Па сутнасці, тое, што было б нармальна для мужчынскай каманды, для жаночай становіцца непраймальным. Жаночы спорт – гэта не копія мужчынскага.

Жанчыны імкнуцца знайсці свой шлях да перамог. Вось чым мне становіцца жаночыя віды асабліва цікавымі.