Прыжок Кушніра застанецца са мной назаўжды!

Гэта самая эмацыянальная падзея гэтай алімпіяды. Для менавіта перамога Кушніра зрабілася такім прарывам у космас.Я вельмі хачу занатаваць свае адчуванні цягам апошніх гадзін. Бо гэта гонар, радасць і шчасце. Я буду ўспамінаць гэтыя адчуванні, калі будзе сумна і моташна, і мне зробіцца лепш... 

Мая першая свядомая "белая" алімпіяда была ў Нагана. Выступленне беларускай зборнай па хакеі, біятлон, напэўна, я больш ні за чым і сачыць не збіраўся. Хакеісты выканалі задачу па выхадзе ў чвэрцьфінал, і далей прайгралі ўсім мацнейшым. І кожны пройгрыш быў такім цвіком, забітым у самаацэнку.

Тое, што беларусы могуць быць крутымі ў крутых рэчах, здавалася неверагодным. Таму, вядома, я быў вельмі здзіўлены тым, што Дзмітрый Дашчынскі атрымаў тады медаль у фрыстайлу, таму што ў 90-х "фрыстайлам" называлісь як раз вельмі крутыя рэчы.

Дашчынскі farever!

У прынцыпе, гэтым разам калі я і збіраўся паглядзець фінал акрабатычных прыжкоў, то з-за яго. Увесь час былі навіны пра яго траўмы і праблемы. Але сапраўдныя мужчыны і спартоўцы заўсёды робіць лепшае з таго, што могуць.

І вось так апынулася, што мы зайшлі да маіх бацькоў, жонка з маці нешта гутарылі на кухні, а мы з бацькам селі глядзець тэлік пад Уладзіміра Навіцкага. Дарэчы Навіцкі ідэальны каментатар для тых відаў спорта, у якіх ніхто ні халеры не разумее. Ён такі асцярожны ў ацэнках, і гэта прынамсі не раздражняе...

Тры нашых, тры кітайцы ў папярэднім фінале... Першым прыгаў Дзяніс Восіпаў, і мне падалося прыгнуў не горш за амерыканца, які прыгнуў першым. Але суддзі балаў далі значна менш. За гэта мы не любім судзейскія віды спорта - яны не празрыстыя. Ні халеры не зразумела, што адбываецца.

Прыгнуў Антон Кушнір і зрабіў гэта выбітна, набраў 119 балаў (адзначаем для сябе, што столькі прыкладна трэба на медаль), узяў вельмі высокія балы. Мы пакуль яшчэ не звяртаем на яго ўвагу, уся ўвага на Дашчынскага (у яго Дашын 13-ы нумар!), які прыгае прыстойна, і напэўна трапляе ў фінал.

Адзін з кітайцаў падае, другі займае першае месца... Але апошні фаварыт прыгае настолькі пераканаўча, складаны прыжок, быццам, назойліва прад'яўляе сваю перавагу, маўляў, бойцеся мяне, я маю перамагчы! Гэта раздражняе, і кітайцу хочацца пажадаць упасці, але ён трывае на нагах і праходзіць у другі фінал.

Прайшлі два нашых, два кітайцы. Балеем за ўкраінца Абраменка таксама. У гэтым фінале трэба трапіць у чацвёрку, якая будзе разыгрываць медалі. Хто ў яе трапіць, далей ужо можна чакаць памылак супернікаў...

Першым прыгае аўстраліец Моррыс з дурацкай жоўта-зялёнай капай і задае адразу высокі ўзровень для наступных. Набірае 115 балаў! Другі і трэці таксама прыгаюць больш 110, і для Дзімы Дашчынскага становіцца вельмі і вельмі складана трапіць у фінал.

Дзіма ставіць больш складаны за папярэднікаў прыжок. Так і трэба. Рызыкаваць, каб трапіць у фінал! Прыгае і пры прызямленні нага едзе некуды ўбок.... Расчараванне... Фінал абыйдзецца без Дашчынскага. Ён паставіў усё і прайграў.

Наступны кітаец выбітна прыгае больш просты прыжок і з гарантыяй з першага месца праходзіць у фінал. Правальваецца Абраменка.

І Антон Кушнір, чые другое месца дагэтуль выглядала выпадковым, збіраецца прыгаць складаны Дзімін прыжок. Нам паказваюць яго буйным планам. Мы ціснем кулакі. І ён прыгае ўдала і праходзіць у фінал з другога месца.

Мы радуемся. І нават не зважаем на апошняга кітайца, які пасунуў Антона на трэцяе...

Маем шанец на медаль! Выступаюць чацвёра, медаль не атрымае толькі адзін. Кітайцы выглядаюць нейкімі ўжо зусім прыгаючымі робатамі. Неваляшкамі. І па шчырасці, надзеі на першае месца асаблівага не было. Асцярожна прыгнуць, атрымаць у капілку яшчэ адну медальку.

І аўстраліец так і робіць. Прыгае асцярожна, атрымлівае свае асцярожныя 110 балаў, з якімі не трапіў бы ў гэты фінал. І радуецца хутчэй таму, што выступіў дастойна, чым таму, што выйграў.

Чакаем на Кушніра, і Навіцкі кажа, што той замовіў рэкордную 5-цібальную складанасць. Нейкі немагчымы прыжок... Трайное сальта. Вось гэта нумар!..

Мы пераглядваемся з бацькам. І раптам страляе думка пра тое, што мы можам не выйграць, што калі зараз будзе чарговае падзенне, і мы станем горш нават за асцярожнага аўстралійца, а гэта значыць гарантавана без медалёў. І гэтая думка так паволі-паволі адсоўваецца назад усведамленнем, што нам проста медаля мала. Нам трэба золата. Антон Кушнір хоча золата, хоча рызыкнуць бронзай, будзе прыгаць з рызыкай упасці, і калі прыгне як след, то пераможа.

Нам нават не паказваюць яго буйным планам, мы ледзь паспяваем заціснуць дыханне, і ён ляціць свой немагчымы прыжок так лёгка, і прызямляецца так упэўнена, што мы не верым ні сваім вачам, ні каментатару, які таўдычыць пра складанасць!.. Верым хіба самому Антону, які неверагодна шчаслівы тым, што зрабіў!

Нам даюць агромны 134 балы, калі не такія ўжо вялікія ацэнкі пераўтвараюцца ў касмічныя. Быццам Антон сапраўды стартануў у космас! Навіцкі кажа, што гэта лепшыя ацэнкі сезона! І гэта сапраўдны чэмпіёнскі прыжок. І менавіта так і трэба перамагаць на алімпійскіх гульнях, рабіць тое, чаго ніхто больш зрабіць не зможа.

І наступны кітаец прыймае выклік, і бярэ тую ж складанасць!

А гэта значыць барацьба працягваецца... І глядзімся з бацькам і перагаворваемся. А вось зараз і паглядзім, ці сапраўды гэта чэмпіёнская складанасць. І кітаец цудоўна верціцца, але не прызямляецца, і мы радуемся гэтай ягонай паразе, бо толькі цяпер па-сапраўднаму ўсведамляем, што зрабіў Антон. Зрабіў немагчымае. Што гэтыя гутаперчывыя кітайцы яшчэ не навучыліся.

А на фоне бачна радасць аўстралійца, які трапіў у медалі. І цяпер напэўна бачна, што гэтага не чакаў!

А другі кітаец больш асцярожна бярэцца за трошкі меншую складанасць. І калі ён выканае свой прыжок больш дасканала, то мы прайграем сваё золата. І гэта становіцца яшчэ адным момантам ісціны. І гэтае напружанне не праходзіць.

І кітаец ледзь не ламае сабе галаву! І мы прыгаем і крычым, быццам забілі гол у фінале чэмпіянату свету, быццам прайшлі 90 мінут! Быццам мы трымаем гэты кубак над галавой!

Нечаканая радасць - самая лепшая радасць!!!

Я вельмі шкадаваў, што не патрапіў паглядзець на мас-старт Домрачавай. Яе перамога гэта сапраўдны подзвіг. І радасць ад таго, што яго не пабачыў, была няпоўнай. Але лёс адплаціў мне гэтым фіналам Антона Кушніра. Які паступіў як мужчына і сапраўдны чэмпіён. І ён таксама здзейсніў подзвіг, узяў не колькасцю, а якасцю. Так выйграюць чэмпіёны.

Ужо цяпер дзве гадзіны пасля. Я залез у тырнет, паглядзеў, што наш чэмпіён выйграваў і кубак свету, і шмат чаго. Мне сорамна за тое, што лічыў яго андердогам.

Дзякуй табе, Антон! Ты даў мне шмат добрых мінут, якія я правёў сярод блізкіх людзей, зрабіўся з імі бліжэйшым.