Memento-1994. Супраць Нігерыі: Скуадра роспачы

І ўсё ж да апошняй гульні з Мексікай Італія выглядала камандай. Яна спрабавала гуляць у свой футбол. І атрымлівалася гэта нядрэнна. Было створана шмат момантаў. Гэтай камандзе не хапала лідэра, і хоць зорак было шмат, але ні абодва Баджо, ні Массаро, ні Паола Мальдини лідэрамі сябе не праявілі. Не было заўважна, каб гэтыя гульцы сваёй воляй захаплялі партнёраў.

Цікава, а ці магчыма лідэрства ў паўднёвых камандах наогул. Бо тэмперамент зусім іншы, імкненне да адзінаасобніцтва... Мне здаецца, большасць праблем італьянцы сабе стварылі менавіта вось гэтым сваім жаданнем тут і зараз нешта такое стварыць без аглядкі на партнёраў.

І вось канкрэтны прыклад. Італьянцы прапусцілі гол, яшчэ больш раззлаваліся, пайшлі наперады і быў выдалены ігрок. І тое, як Дзола у гэтай гульні выдаліўся было ну зусім па-дурному. Успыхнуў, ірвануўся. Прычым чырвоную ён атрымаў хутчэй па сукупнасці, таму што двойчы за эпізод ён "прасіўся" на картку. Прага гуляць, змагацца ў кожным эпізодзе да канца - гэта другі бок той самай аднаасобнасьць, якая да дабра даводзіць не заўсёды.

І гэта самае прыгожае, што было ў іхняй гульні. Яны да скрыгатання ў зубах змагаліся за мяч. Той жа Раберта Баджо ў гульні з нігерыйцамі некалькі разоў было такое, што губляў мяч і адразу кідаўся і адбіраў яго назад. Тыя ж выхады наперад Паола Мальдзіні, калі ён цудам не забіў мяч. Той жа ўзараўшы броўку Беннарыва, які гуляў па ўзоры хутчэй сучасных крайніх абаронцаў, забягаючы далёка наперад, ствараючы адну за адной складанасці для нігерыйцаў. У рэшце рэшт менавіта яго перадача прывяла да пенальці, які Баджо так прыгожа рэалізаваў.

Я не магу сказаць , што нігерыйская зборная адназначна была слабейшай. Шанец перамагчы ў яе быў. Яны яго выпусцілі. Яны забілі вельмі важны, няхай і досыць выпадковы гол. І колькі не стараўся Йекіні (надзвычайны ігрок, велізарны як слон, а спрытны, як які-небудзь тыгр - хоць параўноўваць афрыканскіх ігракоў з жывёламі, напэўна, моветон) , развіць поспех ім не атрымалася. Ды і ў абароне яны згулялі якасна, і гулялі да апошняй хвіліны. Не магу дараваць італьянцам аднаго , як яны ўсё сталі на краі ў фінале 2000- га чакаючы фінальнага свістка.

А тут наадварот... Гол Раберта Баджо на апошняй хвіліне, як быццам бы, усё толькі і чакалі.

Здавалася б, вось і з'явіўся ў італьянцаў лідэр! Вось ён зараз павядзе іх за сабой! Вось яна прычына, чаму ў нігерыйца нічога не атрымалася!

А мне здаецца, гэта ўсё вельмі прыгожыя словы, за якімі мала праўды. Справа была не ў Баджо...

У італьянцаў пасля гэтай другой гульні удзесяцёх пачаў выпрацоўвацца нейкі спецыфічны характар, які грунтаваўся на роспачы, на выдыху, на апошнім рыўку з усіх сіл. І гол Баджо і падзенне Беннарыва ў штрафны выглядалі менавіта так.

Супрацьпаставіць гэтай эмоцыі нігерыйца аказалася няма чаго...

А мне ажно самому стала цікава, што ж там будзе адбывацца далей.