Авто/мотоАмериканский футболБадминтонБейсболБильярдБобслей и санный спортБоксБорьбаВелоспортВодные виды спортаВолейболГимнастикаГольфГребляЕдиноборстваКерлингКиберспортКонный спортКонькобежный спортЛегкая атлетикаЛыжный спортНастольный теннисПарусный спортПляжный футболПокерПрочиеРегбиСовременное пятиборьеСтрельбаТриатлонТяжелая атлетикаФехтованиеФигурное катаниеФутзалХоккейХоккей на травеХоккей с мячомШахматыЭкзотическкие видыЭкстремальные виды
RU
Комментарии пользователя
Комментарий к новости: "«Мышки, мы вас найдем»"
ну ўжо й ня ведаю я (не давялося сустрэцца) ці ведаў што адзіны кароль нашай Літвы Вялікі Міндаўг пра "талерацыю" й "гамафобію", але пра крыж у коле ведаў, напэўна, тое, пра што мы й нават не здагадваемся )))
http://rh.by/by/175/20/4845/ (канешне гэта мастацкая дадумка - але ж не з пустога ж месца яна з'явілася?)
Пастскрыптум. ой! што ж я нарабіў? зараз прыхільнікі талерантнасьці" ламануцца ў слаўны "горад Сонца" (як яго называў нябожчык Карпенка) і ў злабе папсуюць мастацкі твор...
Комментарий к новости: "«Сын в очень тяжелом состоянии»"
залить водой - значит дать почву для кучи конспирологических теорий и прочих непонятностей. дать слово всем сторонам - это абсолютно правильно в данной ситуации
Комментарий к новости: "«Сын в очень тяжелом состоянии»"
нейкую лухту гомельскі прамямліў.....
пазыцыя, як у таго стравуса. галавой - ды ў пясок.
Толькі ж раздзьмухаеце агеньчык нянавісці, замест таго, каб заліваць яго вадзіцай.
Хоць у царкву яку схадзіце ці ў касцёл - свечачку "за здароў'е" пастаўце.
Дохтару таму, што за хлопцам глядзіць у ножкі кланяйцеся - каб выхадзіў.
Ганьбы ж на ўвесь свет набярэцеся на часы доўгія. Думайце і галавой і сэрцам, калі засталося там што.
Як бяздушныя нейкія... Гора, гора...
Комментарий к новости: "Время голосовать"
+1
№3 Екатерина Гарбулько
Комментарий к новости: "«MRFC — бренд, который будет всегда»"
І шчэ мне не дае жыцця такое пытаньне:
А што за назва така, цьху, прабач, Божухна, - “АНТЫ-фа”? Гэта такая жыццёвая пазіцыя – супраць, і ўсё тут?
Нейкае такое, як твару немае – цемра пад чорным капялюшам. А адтуль смяротным холадам вее, і смярдзіць, як ад таго ульянава ў маўзалеі.
Вось я – дзядзька Ахрэм, дык я і ёсць Ахрэм. Прозвішча такое ад продкаў дасталося.
Не называюся ж я нейкім АНТЫівановым, проста з-за таго што ён калісці справіў свае патрэбы на маёй дзялянцы.
А вось што “партызанам” назваліся, дык гэта я ўхваляю. Што ёсць, то ёсць! Памятаю я тых чырвоных партызанаў – таксама амаль нічога не рабілі, толькі дзевак па вёсках ціскалі ды самагонку вёдрамі глушылі.
А з масквы дый з саюзнікаў з пастаянствам тушаніну й пракламацыі патрабавалі. Ну так калі-як нікому непатрэбны масточак паваляць, ці тупіковую рэйку падарвуць – а пасля крычаць на ўсю краіну, што без іх, збаўцаў, немцы б да Антарктыды б дайшлі. Гесса - так, памятаю, не любілі. Было. Але толькі пасля таго, як сказалі пра яго. А так і ня ведалі пра яго нічога. І жылі ж неяк – яны тут, а Гесс – у ангельшчыне – за кратамі.
А яшчэ прапаную прабегчыся па вёсках. Калі адразу дрынам не прагоняць, дык можа паназбіраеце сабе прыхільнікаў сярод дзядулек – былых партфункцыянераў.
Комментарий к новости: "«MRFC — бренд, который будет всегда»"
Рыспект цябе, зузятар бясхатнiх;)
Комментарий к новости: "«MRFC — бренд, который будет всегда»"
Сядайце шаноўнае паньства вакол мяне – распавяду я вам гісторыю. Займальную і адначасова загадкавую…
Давялося мне пабываць вясной года сыйшоўшага дзяньком выходным на поўдні Бацькаўшчыны нашай, у Гомлі слаўнай. Бавячы час, даведаўся я, што ў гэты самы дзень зьбіраюцца пінаць пухір на Кубак “парытзаны” чырвоныя з “Гомелем” аліўкавым.
Сонейка ўззяла нада мною! Стаміўся я ад міжсезоньня лютага, дый пашпацыраваў я на гульню пзазірнуць, дый на прыхільнікаў, былых першалігавых і цякучых першалігавых паглядзець. Пільна сачылі за ўсімі рухамі на вуліцах з падвароцен зялёныя піянеры-скаўты – ці не шавяльнецца дзе вораг сталічны, супастат партызанскі. Ажно мне, таксама сталічнаму, няёмка станавілася. Не, марна… С пачаткам гульні на трыбунах з’явілася з пару дзясяткаў інтэлігентнага выгляду хлопчыкаў ды гламурных дзевачак. На мой стары розум, астатнія “партызанскія соедіненія” напэўна здзяйснялі “рэйды”, як іх ідэйныя продкі. Толькі ўцяміць я ніяк не мог, навошта рабіць гэтыя рэйды па навакольным вёскам, калі футбольчык-та вось ён – глядзі-не хачу. Дый і гулянка цікавая і гомельскіх шмат сабралося – дзе, як ня тут поле дзейнасці – агітуй за справу Фідэля і ЧэГевары, раздавай пракламацыі, глядзш і гомельскія “вернымі ленінцамі” стаць пажадаюць. Ан не… Справы паважнейшыя за “гульню мільёнаў” былі. Тут, нажаль, не на мой розум. А дзевачкі і мальчыкі ціхенька, як і сядзелі, сышлі. Напэўна на цягнік, да дому бацькоўскага..
Ды толькі ўявіце маё здзіўленьне, калі праз пару дзён у “Музэі Славы Партызанскай” з’явіўся фотаздымак, дзе сіі “радзімы слаўныя сыны” пазіруюць амаль без дзеффачак і ў крыху большай колькасці каля гомельскага танку, але ўжо цёмным вечарком, калі адказны матч шмат часін, як стаў гісторыяй.
Вось думка нарадзілася ў маёй сівой галаве – у якім шынке гомельскім гудзела моладзь сталічная? Ці можа праграма якая культурніцкая была? Ну там Палац Румянцавых, ці Цырк які? Але нешта не бачна ў горадзе над Сожам было колераў чырвоных. “Конспігація, батенька!” – так вучыў вялікі Ленін-рэвалюцыянер. І то праўда… А можа дзе ў жандармскія лапы трапілі барцы за шчасце народнае? Дык дзе такі вялікі акалотак у горадзе несталічным?
PS Круціцца яшчэ варыянцік.
Толькі думкі чорныя, жахлівыя не пакідаюць мяне. Гэта ж штоб было з матушкай-Гісторыяй, каб яшчэ й зброя страшная - “фоташоп” іменуемая – трапіла ў рукі чырвоных у часы вайны Сусветнай?
Дзядзька Ахрэм — комментарии
Дата регистрации: 29 февраля 2012 г.