Славенец хоча ад «Шахцёра» па 8 тысяч еўра за хвіліну гульні – у ФІФА згодныя, у Беларусі ж двойчы адмовілі, але хлопец не здаецца
Хаця ўжо атрымаў не так і мала.
Славенскі форвард Дарыа Калабарыч згуляў за салігорскі «Шахцёр» ўсяго 100 хвілін у чэмпіянаце Беларусі. Цяпер футбаліст спрабуе спагнаць з клуба вялізную суму – з улікам таго, што ён ужо меў, атрымліваецца 8 тысяч еўра за хвіліну яго гульні! Гэта, імаверна, рэкорд белфутбола. Як атрымалася гэтая сума, якім чынам гулец хоча чагосьці дамагчыся ад банкрута і дзе ён сам? Раскажам пра ўсё падрабязней.
Калабарыч нарадзіўся ў Босніі і Герцагавіне, рос у Славеніі, потым прайшоў моцную школу аўстрыйскага «Рэд Бул Зальцбург». Далей паехаў у славенскі «Дамжале». Там пару гадоў амаль не гуляў за дарослую каманду, але ў чэмпіянаце-2020/21 паказаў сабе добра: 12 галоў і 4 асісты за 35 матчаў ды трэцяе месца ў спісе бамбардзіраў.
Аднаго добрага сезона хапіла, каб тады 21-гадовым Калабарычам зацікавіўся «Шахцёр». Клуб ішоў да другога запар золата ЧБ ды не шкадаваў грошай «Беларуськалія» на сумнай якасці легіянераў. Прынамсі, Калабарыч быў маладым ды перспектыўным – можна было ў тэорыі зарабіць на перапродажы. У пачатку верасня 2021-га трансфер быў аформлены афіцыйна – па даных Transfermarkt, «Дамжале» атрымаў 600 тысяч еўра.
Але на полі Калабарыч «Шахцёру» амаль не дапамог. Спачатку атрымаў траўму і аднавіўся толькі на канцоўку сезона-2021: дэбютаваў 31 кастрычніка, выйшаўшы на замену ў матчы з «Мінскам» (3:0), тады нават забіў, пасля яшчэ двойчы з’яўляўся на полі ў канцоўках сустрэч. У 2022-м упершыню згуляў у 4-м туры, а ў 5-м упершыню выйшаў у старце: правёў першы тайм супраць «Нёмана» (1:1) і быў заменены ў перапынку.
На гэтым Калабарыч, набраўшы 100 хвілін гульнявога часу, і растаўся з «Шахцёрам» пасярод сезона. Пра гэта першым паведаміў інсайдар Уладзіслаў Татур, назваўшы прычынай «фінансавыя рознагалоссі». Клуб так нічога і не патлумачыў, а форвард летам 2022-га проста прыйшоў у славенскі «Копер» на правах свабоднага агента. Гэта быў далёка не першы правал «Шахцёра».
А потым аказалася, што 6 верасня 2022-га палата па вырашэнні спрэчак ФІФА разгледзела прэтэнзію Калабарыча да «Шахцёра». Высветлілася, што футбаліст спачатку заключыў з клубам гадавы кантракт з заробкам у 8 тысяч беларускіх рублёў, што тады складала прыкладна 2300 еўра. Паперы былі падпісаныя на паўтара месяца раней за афіцыйнае абвяшчэнне гульца – 26 ліпеня 2021-га. А ўжо 27 ліпеня бакі заключылі дадатковае пагадненне – яго «Шахцёр» не паказаў нават АБФФ, каб ніхто не ведаў пра схему абыходу дзяржліміту на заробкі. У пагадненні гаварылася, што аж да лістапада 2024-га Калабарычу ў 23 канцах месяцаў (вось такі дзіўны графік) павінны будуць прыходзіць значна большыя сумы: то 22 тысячы еўра, то 35 тысяч, то наогул 50 тысяч – разам 683700 еўра!
На справе славенец убачыў значна менш. 15 красавіка 2022-га ён адправіў «Шахцёру» прэтэнзію – маўляў, а дзе 161387,73 еўра з належных да таго моманту па дадпагадненні 217300 еўра, а дзе 1000 долараў прэміі за гол, а дзе кампенсацыя за арэнду жытла? У клубе афіцыйным адказам прызналі доўг практычна цалкам, спаслаліся на недахоп сродкаў (да таго моманту «Беларуськалій» з-за санкцый страціў і звыклы маршрут дастаўкі, і буйны кантракт) і перавялі гульцу крыху больш за 15 тысяч еўра. Калабарыча гэта не задаволіла – 2 траўня ён паведаміў клубу пра скасаванне кантракту з-за даўгоў, а потым і падаў скаргу ў ФІФА.
Там пастанавілі, што «Шахцёр» за такія паводзіны вінен гульцу не толькі за перыяд яго прысутнасці ў клубе, але і ўсе сумы да канца дадпагаднення, плюс стандартныя зарплаты за ўсе месяцы і штраф у тры такіх. Аднялі толькі суму кантракту з «Коперам», але па ім за 2,5 гады належыла ўсяго 61 тысяча еўра. Агулам салігарчанам налічылі доўг у 673275,45 еўра і 2200 долараў (1000 за гол і 1200 за жыллё) - ды яшчэ 5% гадавых за ўсе пратэрміноўкі да моманту выплат.
У 2023-м выявілася «справа «Шахцёра» наконт «дагаварнякоў», клуб рэзка стаў аўтсайдарам. Тым часам вердыкт па Калабарычу спрабавалі аспрэчыць у Спартыўным арбітражным судзе ў Лазане, але у канцы траўня таго года там пастанавілі ўсё пакінуць у сіле, толькі ўдакладнілі асобныя дэталі. У пачатку 2024-га расійскі дырэктар клуба Дзмітрый Агееў нават пабываў у Славеніі, каб паспрабаваць дамовіцца з футбалістам пра змяншэнне доўгу. Але, здаецца, не атрымалася.
У 2024-м «Шахцёр» вылецеў з Д1 – і ў выніку проста знік з футбольнай рэальнасці. Да таго моманту на клуб наклалі мноства трансферных банаў за даўгі, таму што гісторыя з Калабарычам была адной са шматлікіх падобных. Паводле базы ФІФА, на «Шахцёры» дагэтуль вісяць чатыры актыўныя баны за нявыплату даўгоў, прычым два з іх былі ўведзены ўжо ў 2025 годзе. Справы тычацца экс-гульцоў – Калабарыча, Эзэ Акеухі, Джорджэ Іванавіча – і былога трэнера брамнікаў Валерыя Чыжова. Праблема адна – гэта не стала эфектыўным механізмам, каб прымусіць «Шахцёр» усё ж заплаціць.
6 кастрычніка 2025-га «Шахцёр» быў прызнаны банкрутам па рашэнні эканамічнага «суду» Лукашэнкі па Мінскай вобласці. Клубу налічылі прыкладна 5,65 млн долараў запазычанасцяў. Каля двух трэцяў з іх, згодна з праведзенымі ацэнкамі, можна пакрыць актывамі клуба – праўда, асноўнымі з іх застаюцца аб’екты нерухомасці, а на іх яшчэ знайдзі пакупніка. Пакуль спрабуюць прадаць клубны аўтобус.
Калабарыч (верагодна, праз некаторых прадстаўнікоў) спрабаваў уключыць прызначаныя ФІФА выплаты ў рэестр патрабаванняў крэдытораў «Шахцёра». Футбольных людзей у ім – па мінімуме, і іх сумы далёка не такія велізарныя: гульцу Іллі Лукашэвічу засталіся вінныя 22332,2 рубля, трэнеру Станіславу Сувораву – 15000 рублёў, адміністратару Аляксандру Новіку – 2488,62 рубля. Іх патрабаванні былі прызнаныя антыкрызісным кіраўніком, прызначаным клубу «судом».
Калабарыч запатрабаваў сумы з працэнтамі – атрымалася 736287,68 еўра і 2200 долараў (а з улікам таго, што каля 90 тысяч еўра ён паспеў атрымаць, знаходзячыся ў клубе, агульны кошт за хвіліну гульні ўзрастае да 8 з лішнім тысяч еўра). Але двойчы атрымаў адмову – спачатку ён не падаў пераклад дакументаў, а з перакладам яны проста не ўразілі кіраўніка.
Пасля такога славенец звярнуўся ў той жа «суд», які вынес рашэнне пра банкруцтва. 27 кастрычніка носьбіт мантыі Аляксандр Янцэвіч пастанавіў запатрабаваць у Калабарыча як рашэнне ФІФА з завераным перакладам, так і «дакументы, якія пацвярджаюць прызнанне» гэтага рашэння ў Беларусі. Акрамя таго, з «фонду сацыяльнай абароны» запыталі інфармацыю, колькі страхавых узносаў «Шахцёр» заплаціў за гульца. 17 лістапада павінна адбыцца «судовае паседжанне», на якім Янцэвіч усё ацэніць і вырашыць, прызнаваць усё ж абавязак перад Калабарычам ці не прызнаваць.
25-гадовы славенец цяпер не мае футбольных перашкод для асабістага прыбыцця на «суд» у Беларусь. З 2023-га Калабарыч зноў гуляў за «Дамжале», але за паўтара сезона правёў толькі 27 сустрэч з адным голам. А потым здарылася траўма калена, спатрэбілася аперацыя з доўгім аднаўленнем, падчас якога летам 2025-га футбаліст застаўся без клуба – і пакуль захоўвае статус свабоднага агента. На неідэальным шляху пасля «Шахцёра» Калабарыч таксама паспеў атрымаць узнагароду за fair play: у адным з матчаў пераканаў арбітра, які ўжо прызначыў пенальці, што парушэння на ім насамрэч не было.
Бардак з дадпагадненнямі ў «Шахцёры» адбываўся пры дэ-факта кіраўніцтве боса «Беларуськалія» Івана Галаватага. Але ён не панёс адказнасці ні за гэта, ні за дамоўныя матчы, за якія «судзілі» іншых людзей.
Адно што ў канцы 2024-га Галаваты страціў пасаду на прадпрыемстве, але амаль адразу ўзначаліў іншае прадпрыемства, звязанае з калійнымі ўгнаеннямі – «Нетры Нежын». Па інфармацыі СМІ, рэжымнік з’яўляецца хросным бацькам адной з дачок Віктара Лукашэнкі, што робіць амаль недатыкальным у цяперашні час.
Іншыя пасты карыстальніка
